Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie M.W. od postanowienia tego Sądu z dnia 20 sierpnia 2010 r., którym odmówiono przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi o wznowienie postępowania. W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia Sąd wskazał, iż M.W. wezwana została zarządzeniem z dnia 4 listopada 2010 r. do uiszczenia wpisu od zażalenia na postanowienie z dnia 20 sierpnia 2010 r. w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia środka zaskarżenia. Zarządzenie to doręczone było uczestniczce postępowania w dniu 23 listopada 2010 r., jednakże w zakreślonym terminie wezwanie nie zostało wykonane. Oznaczało to, w ocenie Sądu I instancji, konieczność odrzucenia zażalenia na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą P.p.s.a.
Zażalenie na to postanowienie wnieśli A.W. i M.W., domagając się jego uchylenia i rozpoznania zażalenia na postanowienie z dnia 20 sierpnia 2010 r. W uzasadnieniu zażalenia podkreślono, iż postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2010 r. A.W. zwolniony został z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w przedmiotowej sprawie, a postanowienie to wydane zostało po dokonaniu oceny stanu majątkowego obojga małżonków W., zatem zwolnienie to powinno obejmować także M.W.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 199 ustawy P.p.s.a., strony ponoszą koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Oznacza to, że strona jest obowiązana ponosić koszty spowodowane swoim działaniem, w tym uiszczać należne opłaty sądowe.
Z kolei art. 220 § 1 powołanej ustawy stanowi, iż Sąd nie podejmie żadnych czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania.
Z obowiązku ponoszenia kosztów zwolnione są, poza osobami wnoszącymi skargi w sprawach określonych w przepisach szczególnych, także osoby korzystające z przyznanego w toku postępowania prawa pomocy. W przedmiotowej sprawie z takiego prawa korzysta jedynie A.W. M.W. nie występowała w tym przedmiocie z właściwym wnioskiem, a nie można przyjąć w żaden sposób, aby prawo pomocy przyznane jednemu z uczestników postępowania obejmowało pozostałe strony. Nie ma przy tym znaczenia, że A. i M.W. są małżeństwem i ich wspólna sytuacja majątkowa i finansowa była badana przez Sąd przy dokonywaniu oceny wniosku o przyznanie prawa pomocy. Tym samym za zasadne uznać trzeba było wezwanie M.W. do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia, a odrzucenie tego środka zaskarżenia z uwagi na jego nieopłacenie było w pełni zasadne.
Podkreślenia wymaga też, że postępowanie w przedmiocie przyznania pomocy wszczynane jest jedynie na wniosek i Sąd nie może procesować w tym zakresie z urzędu. Skoro więc M.W. nie domagała się przyznania jej takiego prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie miał możliwości zwolnienia jej od obowiązku ponoszenia kosztów.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.