Uzasadnienie
Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] marca 2017 r., nr [...], nakazującą spółce P. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. usunięcie uchybienia w procesie przetwarzania danych osobowych, poprzez zaprzestanie przetwarzania bez podstawy prawnej danych biometrycznych swoich klientów, w terminie 2 miesięcy od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna.
Postanowieniem z dnia [...] października 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] czerwca 2017 r.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji wskazała w sposób lakoniczny na konieczność udzielenia ochrony tymczasowej. Podniosła wprawdzie, że wykonanie spornej decyzji spowoduje konieczność poniesienia dodatkowych nakładów finansowych, jednak w żaden sposób nie uprawdopodobniła, że poniesienie owych kosztów będzie wiązało się dla skarżącej z wyrządzeniem znacznej szkody. Przede wszystkim, skarżąca nie przedstawiła swojej sytuacji majątkowej, a tym samym uniemożliwiła dokonanie oceny, jaki wpływ w tym zakresie spowoduje wykonanie zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu I instancji, bez odniesienia się do aktualnej sytuacji finansowej strony skarżącej i podania choćby szacunkowych kosztów wykonania zaskarżonej decyzji, nie sposób uznać, że wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki.
Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), orzekł jak w sentencji postanowienia.
Na powyższe postanowienie P. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. wniosła zażalenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", w związku z art. 106 § 4 P.p.s.a.
P. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że zgodnie z art. 106 § 4 P.p.s.a. nie wymaga szczegółowego dowodzenia okoliczność, że wykonanie decyzji będzie skutkowało koniecznością wprowadzenia nowych rozwiązań służących do obsługi klientów w chwili każdorazowego wejścia do klubu, a ponadto zatrudnienia nowych pracowników, którzy na nowo zbiorą wymagane zgody w przypadku wprowadzenia dodatkowej ścieżki alternatywnej. Podniesiono, że mając na uwadze potrzebę wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący wprowadzając nową, dodatkową ścieżkę alternatywną (ponad te, które są już dotychczas stosowane) zobowiązany byłby na nowo nie tylko znaleźć i wdrożyć nowe rozwiązanie, ale również na nowo zebrać zgody od wszystkich klientów sieci klubów [...]. Faktem powszechnie znanym, niepodlegającym dowodzeniu jest okoliczność, iż każdorazowe zobowiązywanie klientów do ponownego wyrażania zgody czy zawierania umowy w formie pisemnej wiąże się z niezrozumieniem oraz oporem ze strony klientów.
Faktem oczywistym jest, iż każdorazowe nadmierne i w ocenie skarżącego zbędne angażowanie klienta do osobistego kontaktu z przedstawicielem skarżącego w klubie odbije się na wizerunku przedsiębiorcy, jego wiarygodności oraz stabilności, a w konsekwencji może skutkować odejściem znacznej grupy klientów od danego przedsiębiorcy. Skutków tych nie można jednoznacznie wymierzyć, jednakże ich wystąpienie należy uznać za wysoce prawdopodobne. Podniesiono, że późniejsze odbudowanie zaufania i wizerunku będzie procesem czasochłonnym, wymagającym nie tylko nakładów finansowych, ale również pracy osób odpowiedzialnych za działania operacyjne i marketingowe. W konsekwencji wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować skutki, których odwrócenie będzie znacznie utrudnione bądź w ogóle niemożliwe.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest zasadne.
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zawarty w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Oznacza to, że ustawa w sposób wyczerpujący wskazuje przesłanki wstrzymania wykonania orzeczenia ostatecznego, uzależniając tę możliwość wyłącznie od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji stwierdził, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem skarżąca nie uprawdopodobniła przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew twierdzeniom Sądu I instancji, wystąpiły przesłanki ochrony tymczasowej.
O ile przyjąć należałoby za Sądem I instancji, że skarżąca Spółka nie uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność poniesienia dodatkowych nakładów finansowych przez skarżącą, które będzie skutkowało wyrządzeniem znacznej szkody, to jednak Sądowi I instancji umknęło, że skarżąca ponadto powoływała się również na drugą przesłankę udzielenia ochrony tymczasowej. Skarżąca podnosiła już na etapie składania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, że wykonanie decyzji będzie skutkowało nieodwracalnymi skutkami poprzez konieczność wprowadzenia nowych rozwiązań służących do obsługi klientów w chwili każdorazowego wejścia do klubu, a ponadto zatrudnienia nowych pracowników, którzy na nowo zbiorą wymagane zgody w przypadku wprowadzenia dodatkowej ścieżki alternatywnej. Podnosiła, że mając na uwadze potrzebę wykonania zaskarżonej decyzji, skarżąca wprowadzając nową, dodatkową ścieżkę alternatywną zobowiązana byłaby na nowo nie tylko znaleźć i wdrożyć nowe rozwiązanie, ale również na nowo zebrać zgody od wszystkich klientów sieci klubów [...], co może spowodować nieodwracalne skutki w postaci negatywnego wizerunku skarżącej oraz utratę zaufania klientów do skarżącej.
Błędnie zatem Sąd I instancji uznał, że skarżąca nie uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje nieodwracalne skutki. Zgodzić się należy z twierdzeniami zażalenia, że nie wymaga szczegółowego dowodzenia fakt, że zobowiązywanie klientów skarżącej do osobistego stawiennictwa w celu zebrania zgody od wszystkich klientów skarżącej wpłynie na negatywny wizerunek skarżącej oraz utratę do niej zaufania klientów. Zatem wysoce prawdopodobne jest, że powrót do stanu poprzedniego może okazać się niemożliwy. To zaś oznacza, że istnieje realna możliwość spowodowania nieodwracalnych skutków prawnych z art. 61 § 3 P.p.s.a. wskutek wykonania zaskarżonej decyzji.
W tej sytuacji, wobec wystąpienia przesłanki niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o jakiej mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. należało uwzględnić wniosek i wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.
Z powyższych względów, na podstawie art. 188 w związku z art. 197 oraz art. 61 § 3 w związku z art. 193 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.