Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 26 czerwca 2015 r., sygn. akt II SO/Kr 19/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił wniosek P. P. o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Centrum Kultury i Wypoczynku w Andrychowie w związku z nieprzekazaniem w terminie skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarga P. P. na bezczynność Dyrektora Centrum Kultury i Wypoczynku w Andrychowie w przedmiocie niezałatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej wpłynęła do organu w dniu 13 kwietnia 2015 r., natomiast do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie została złożona w dniu 13 maja 2015 r., a więc z przekroczeniem piętnastodniowego terminu wynikającego z art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Oceniając zasadność wniosku Sąd I instancji wskazał, że w art. 55 P.p.s.a. przewidziano jedynie możliwość, nie zaś obowiązek wymierzenia grzywny. Oznacza to, że nawet w przypadku spełnienia przesłanek wymienionych w tym przepisie (opóźnienie w przesłaniu przez organ do sądu stosownych dokumentów oraz złożenie wniosku o wymierzenie grzywny) uwzględnienie takiego wniosku nie jest obligatoryjne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wobec powyższego stwierdził, że okoliczności sprawy przemawiają za oddaleniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny. Przede wszystkim chodzi o niewielki, kilkudniowy okres opóźnienia (7 dni roboczych). Po drugie strona przeciwna udzieliła wyczerpującej i szczegółowej odpowiedzi na wniosek 4 dni po przesłaniu jej odpisu wniosku. Ponadto już w dniu 19 maja 2015 r., a więc na tydzień przed złożeniem wniosku o wymierzenie grzywny P. P. był w posiadaniu informacji, że jego skargi wpłynęły w dniu 13 maja 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.
Wskazano również, że cztery skargi P. P. (sygn. akt II SAB/Kr 72/15, II SAB/Kr 73/15, II SAB/Kr 74/15 oraz II SA/Kr 538/15) to jedyne sprawy zarejestrowane w WSA w Krakowie, w których stroną przeciwną do skarżącego jest Dyrektor Centrum Kultury i Wypoczynku w Andrychowie. Dyrektor wcześniej nie występował w tym charakterze przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Zasadne jest zatem przyjęcie, że w przyszłości podmiot ten nie będzie przekraczał piętnastodniowego terminu do przekazania do Sądu skargi dotyczącej spraw z zakresu dostępu do informacji publicznej. Z uwagi na niewielkie przekroczenie terminu do przesłania skargi wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy nie jest uzasadnione wymierzanie grzywny.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł P. P., zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 55 § 1 w zw. z art. 54 P.p.s.a. i art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez uznanie iż w wyniku złożenia wniosku o ukaranie grzywną w przypadku naruszenia terminu do przekazania akt ze skargą nie zachodzi obowiązek wymierzenia grzywny.
W oparciu o powyższe zarzuty wnoszący zażalenie wniósł o:
- 1) zmianę zaskarżonego postanowienia w całości i orzeczenie w zakresie wniosku P. P.;
- 2) w przypadku nie podzielenia argumentów strony uzasadniających zmianę zaskarżonego orzeczenia – o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie;
- 3) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na zażalenie Dyrektor Centrum Kultury i Wypoczynku w Andrychowie wniósł o jego oddalenie, podzielając argumenty wskazane w zaskarżonym orzeczeniu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", w razie niezastosowania się do obowiązków, o jakich mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., tj. przekazania skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia, sąd może na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy. Przy czym podkreślić należy, że w przypadku skarg dotyczących udostępnienia informacji publicznej termin ten, stosownie do art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm.), wynosi 15 dni.
Grzywna, o jakiej mowa w powyższym przepisie ma charakter mieszany tj. dyscyplinująco – restrykcyjny. Na przyjęcie wyłącznie dyscyplinującego bądź jedynie restrykcyjnego charakteru grzywny wskazanej w art. 55 § 1 P.p.s.a. nie pozwala dyspozycja tego przepisu w zestawieniu z art. 54 § 2 powołanej ustawy. Art. 55 § 1 P.p.s.a. zawiera stwierdzenie, iż w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd może orzec o wymierzeniu organowi grzywny. Oznacza to, że wyłączną przesłanką takiego orzeczenia jest niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 P.p.s.a., do których należy przekazanie przez organ skargi, akt sprawy, odpowiedzi na skargę, przy czym wszystkie te dokumenty winny być przedstawione sądowi w terminie 30 dni (w przypadku spraw dotyczących udostępnienia informacji publicznej w terminie 15 dni od dnia wniesienia skargi).
W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie za pośrednictwem Dyrektora Centrum Kultury i Wypoczynku w Andrychowie, zatem stosownie do art. w art. 54 § 2 P.p.s.a., organ ten miał obowiązek przekazać skargę wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy. Wprawdzie przekazanie to nastąpiło z uchybieniem piętnastodniowego terminu, wynikającego z art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej, jednakże – jak zauważył to Sąd I instancji – uchybienie to było nieznaczne, dlatego też zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odstąpił od wymierzenia grzywny.
Należy stwierdzić, iż wymierzenie grzywny z art. 55 § 1 ustawy P.p.s.a. nie jest obligatoryjne. Użycie przez ustawodawcę słowa "może" oznacza, iż Sąd winien, nawet przy przekroczeniu terminu, uwzględniać specyfikę i charakter danej sprawy, a także rozmiary zwłoki w przekazaniu skargi. Przy skróconym ustawowo terminie przekazania skargi do 15 dni, przekroczenie tego terminu o siedem dni roboczych zasadnie Sąd I instancji uznał za nieznaczne. Grzywna ta nie realizowałaby bowiem swojej funkcji. Nie można zatem przyjąć, aby zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem prawa, a tylko stwierdzenie takiego uchybienia mogłoby spowodować jego uchylenie.
W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.