Uzasadnienie
Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty Piaseczyńskiego z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie utraty z dniem 11 października 2016 r. przez A. P. prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Wskazanej decyzji organ I instancji nadał rygor natychmiastowej wykonalności.
Postanowieniem z dnia 10 listopada 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił A. P. wstrzymania wykonania decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lipca 2017 r.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w aktach sądowych, jak i administracyjnych brak jest dokumentów świadczących o tym, iż odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonego orzeczenia spowoduje spełnienie przesłanek opisanych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369). Skarżąca nie dowiodła, że wykonanie przedmiotowej decyzji spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszą ewentualną wypłatę zasiłku dla bezrobotnych. Nie wykazała też, jak utrata uprawnień do pobierania tego świadczenia wpłynie na całościową sytuację materialną i czy grozi to wyrządzeniem znacznej szkody. Nie wyjaśniła nadto, jaki będzie faktyczny skutek wykonania zaskarżonej decyzji na płaszczyźnie jej sytuacji majątkowej oraz czy zmniejszony dochód przekłada się na niebezpieczeństwo poniesienia znacznej i trudnej do naprawienia szkody.
Mające powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Na powyższe orzeczenie A. P. wniosła zażalenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 2, art. 45 i art. 69 Konstytucji RP, art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej (Dz.Urz. UE z dnia 7 czerwca 2016 r. C 202/13), art. 9 i art. 10 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.Urz. UE z dnia 7 czerwca 2016 r. C 202/47), art. 21 i art. 26 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej Europejskiej (Dz.Urz. UE z dnia 7 czerwca 2016 r. C 202/389).
Powołując się na powyższe wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia, ewentualnie o jego uchylenie.
W uzasadnieniu zażalenia podniosła, że Sąd I instancji odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z powodu dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność istniejącą od 9 kwietnia 2015 r. do dnia 31 października 2020 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo Sąd I instancji uznał, że skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie wykazała przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Strona skarżąca nie przedstawiła żadnych okoliczności, które pozwoliłyby ocenić, czy istotnie realizacja zaskarżonej decyzji wiązać się będzie z wyrządzeniem znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skoro w treści samego wniosku, jak i na etapie składania zażalenia nie wykazano w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to brak jest podstaw do udzielenia skarżącej ochrony tymczasowej.
Zawarte w zażaleniu zarzuty naruszenia art. 2, art. 45 i art. 69 Konstytucji, art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej, art. 9 i art. 10 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 21 i art. 26 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej nie są zasadne. Skarżąca nie wskazała, na czym miałaby polegać dyskryminacja skarżącej w kontekście podniesionych zarzutów i jaki ma to związek ze spełnieniem przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a., poza ogólnikowym twierdzeniem o dyskryminacji ze względu na jej niepełnosprawność istniejącą od 9 kwietnia 2015 r. do dnia 31 października 2020 r., która nie ma związku z niewykazaniem w tej sprawie przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a., które są niezbędne do udzielenia ochrony tymczasowej.
W tym stanie sprawy zasadna była odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Z powyższych względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.