Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 marca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uwzględnił skargę P. na bezczynność Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w Łomży w przedmiocie informacji publicznej.
Od powyższego wyroku w dniu 30 kwietnia 2015 r. została złożona skarga kasacyjna Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w Białymstoku podpisana przez radcę prawnego M.P. – pełnomocnika Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w Łomży.
Zarządzeniem z dnia 10 czerwca 2015 r. wezwano radcę prawnego M.P. do sprecyzowania: czy skarga kasacyjna w sprawie niniejszej złożona została w imieniu Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w Łomży (do którego wskazany radca prawny posiada pełnomocnictwo do reprezentowania w sprawie niniejszej), a jeśli tak do nadesłania skargi kasacyjnej wskazującej prawidłowo mocodawcę (skarżącego kasacyjnie), czy też została złożona w imieniu Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w Białymstoku – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej, jako złożonej przez podmiot niebędący strona w sprawie.
Wezwanie w powyższym zakresie zostało skutecznie doręczone ww. dnia 15 czerwca 2015 r. (k. 73). W terminie w nim określonym nie udzielono żądanej informacji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 9 lipca 2015 r. o sygn. akt II SAB/Bk 4/15 odrzucił skargę kasacyjną jako niedopuszczalną. Jak wskazał Sąd w uzasadnieniu, do pełnomocnika skarżącego kasacyjnie zostało wystosowane wezwanie do udzielenia informacji. Zawierało zgodne z prawem pouczenie o skutkach prawnych niewykonania obowiązku udzielenia informacji. W wyznaczonym terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania nie został on spełniony. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 178 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę kasacyjną.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Zarząd Okręgowy Polskiego Związku Łowieckiego w Łomży, reprezentowany przez pełnomocnika. Zarzucono w nim orzeczeniu Sądu naruszenie art. 49 § 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a. Jak wskazał, oznaczenie jako skarżącego kasacyjnie Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w Białymstoku, zamiast w Łomży – stanowiło omyłkę. W jego ocenie nie stanowiło ono braku formalnego, gdyż z treści skargi kasacyjnej oraz pełnomocnictwa wynikało, jaki podmiot wnosi skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż mimo częściowo wadliwego uzasadnienia skarżone postanowienie odpowiada prawu.
Przepis art. 176 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") stanowi, że skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma procesowego (art. 46 p.p.s.a.).
W myśl art. 46 § 1 pkt 1 p.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać nazwę stron. W tym zakresie mieści się oznaczenie strony skarżącej kasacyjnie.
Stosownie do art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej.
Zgodnie z art. 178 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Wskazać należy, że wbrew stanowisku pełnomocnika podmiotu składającego zażalenie, lektura uzasadnienia skargi kasacyjnej nie pozwala przyjąć, że została ona wniesiona w imieniu Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w Łomży, a nie w Białymstoku. Skarżący kasacyjnie wskazuje bowiem konsekwentnie ten drugi podmiot (s. 1, 2, 9).
Mając na uwadze przytoczone przepisy, pełnomocnik skarżącego kasacyjnie prawidłowo został wezwany przez Sąd do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej przez uzupełnienie jej o informację co do podmiotu, w imieniu którego zostaje wniesiona. Jak bowiem wskazano, oznaczenie w skardze kasacyjnej innego podmiotu niż wynikający z kontekstu sprawy tworzyło wątpliwości Sądu pierwszej instancji. Zarazem Sąd ten nie mógł przyjąć samodzielnie, że skarżącym kasacyjnie jest inny podmiot, niż podany w treści skargi kasacyjnej.
Wezwanie do sprecyzowania podmiotu, w imieniu którego wniesiona została skarga kasacyjna, doręczone zostało pełnomocnikowi w dniu 15 czerwca 2015 r. Tym samym termin na uzupełnienie braku formalnego upływał w dniu 22 czerwca 2015 r. Braku tego pełnomocnik skarżącego kasacyjnie nie uzupełnił. Implikowało to odrzucenie skargi kasacyjnej, stosownie do cytowanego art. 178 p.p.s.a., co Sąd pierwszej instancji prawidłowo uczynił. W świetle nieuzupełnionej formalnie skargi kasacyjnej wniesiona została ona przez podmiot niebędący stroną w sprawie (art. 32 p.p.s.a.).
Przypomnieć należy skarżącemu kasacyjnie, że skarga kasacyjna jest środkiem sformalizowanym (szerzej: B. Gruszczyński, Skarga kasacyjna w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, "Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego" 2005, nr 1, s. 17 i n.). Z tego m.in. względu jej wniesienie zostało ograniczone co do zasady do profesjonalnych pełnomocników (zob. art. 175 § 1 p.p.s.a.). Wiążą się z tym wysokie wymagania względem formy skargi kasacyjnej i staranności w jej sporządzeniu. Przed nadmiernym zaś formalizmem chroni strony instytucja wezwania do usunięcia braków formalnych, która była stosowana w niniejszej sprawie. Profesjonalny pełnomocnik skarżącego kasacyjnie wiedział zatem o wątpliwościach Sądu co do treści skargi kasacyjnej, mimo tego nie uzupełnił jej braków formalnych.
Mając na uwadze obowiązujące przepisy prawa oraz zawarte w wezwaniu pouczenie, musiał być świadomy, że w konsekwencji niezrealizowania wezwania Sądu skarga kasacyjna zostanie odrzucona. Tymczasem sprecyzowania podmiotu skarżącego kasacyjnie dokonał dopiero we wniesionym zażaleniu.
Mając na uwadze powyższe, stosując art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.