Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2014 r. sygn. akt III SA/Kr 1074/13 zawiesił na zgodny wniosek stron postępowanie sądowe w sprawie ze skargi R. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku stałego.
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 22 maja 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie umorzył zawieszone postępowanie sądowe.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w sprawie żadna ze stron postępowania nie zgłosiła w trzyletnim terminie wynikającym z art. 130 § 1 pkt 1 P.p.s.a., wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania, co obligowało Sąd do umorzenia postępowania.
Na powyższe postanowienie R. B. złożył zażalenie podnosząc, że ani adwokat, ani sąd nie pouczyli go "o skutkach prawnych" długotrwałego postępowania w zawieszeniu i o terminie utraty prawa do roszczeń. Wskazał, że sprawa dotyczy zasiłku stałego, co jest odzwierciedleniem jego sytuacji bytowo-materialnej. Podniósł, że obecnie ma 63 lata, posiada orzeczenie o stopniu niepełnosprawności.
R. B. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.
Wyznaczony dla skarżącego pełnomocnik z urzędu pismem z dnia 24 listopada 2017 r. uzupełnił zażalenie skarżącego wskazując, że skarżący jest osobą schorowaną, samotną i występującą w dotychczasowej sprawie bez profesjonalnego pełnomocnika, co uzasadniało pouczenie skarżącego o konieczności złożenia wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania, skutkach braku takowego działania, ale przed wszystkim o terminie w jakim przedmiotowy wniosek winien zostać złożony.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
Istota rozpoznawanej sprawy sprowadza się wyłącznie do kwestii oceny dopuszczalności zastosowania art. 130 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", z uwagi na upływ trzech lat od dnia wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania wydanego na zgodny wniosek stron.
Zgodnie z art. 130 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Sąd umarza zawieszone postępowanie jeżeli wniosek o podjęcie postępowania zawieszonego na zgodny wniosek stron (...) nie został zgłoszony w ciągu trzech lat od dnia wydania postanowienia o zawieszeniu. Przepis ten jest przepisem o charakterze deklaratoryjnym, stwierdzającym fakt, że z upływem trzech lat od daty zawieszenia, postępowanie uległo umorzeniu [por. H. Knysiak-Molczyk, w: T. Woś (red.), Postępowanie sądowoadministracyjne, s. 254].
Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawidłowo Sąd I instancji umorzył postępowanie po upływie trzech lat od wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania, bowiem niewzruszenie w odpowiednim czasie podstawy zawieszenia postępowania skutkuje brakiem możliwości jej kwestionowania w zażaleniu.
Odnosząc się do podniesionego w zażaleniu zarzutu braku pouczenia skarżącego o skutkach niezłożenia wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania w określonym terminie i jego konsekwencjach, wskazać należy, że ta kwestia pozostaje poza przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie. Zarzuty te mogłyby zostać podniesione w kontekście wniosku o przywrócenie terminu, a nie zaskarżonego postanowienia o umorzeniu postępowania.
Konkludując, bierność strony w tym zakresie obligowała Sąd I instancji do wydania zgodnie z art. 130 § 1 pkt 1 P.p.s.a. postanowienia o umorzeniu zawieszonego postępowania sądowego.
Z powyższych względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.