Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2015 r. odmówić sprostowania uzasadnienia wyroku z dnia 6 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 1514/15.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w dniu 17 lipca 2015 r. skarżąca E.K. złożyła wniosek o sprostowanie uzasadnienia wyroku z dnia 6 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 1514/15 oddalającego jej skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] września 2014 r. w przedmiocie zasiłku dla opiekuna. Wskazała, iż dwukrotnie błędnie podano w nim, że pobierała świadczenie pielęgnacyjne w związku z opieką nad matką Z.D. Tymczasem świadczenia takiego nie pobierała, na dowód czego przedłożyła kopię decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] o odmowie przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego w tytułu sprawowanej opieki nad Z. D. oraz zaświadczenia od tego organu z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] informującego, że E.K. nie była uprawniona i nie pobierała świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką sprawowaną nad Z. D., a decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. odmówiono jej przyznania takiego świadczenia.
Odmawiając sprostowania uzasadnienia wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że w uzasadnieniu wyroku z dnia 6 maja 2015 r. na stronie 1 i 6 znajduje się treść wskazana we wniosku o sprostowanie. W pierwszym przypadku chodzi o zdanie "Nigdy nie pobierała bowiem świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym ojcem; pobierała je natomiast w związku z opieką sprawowaną nad matką Z.D.". W drugim natomiast "W świetle wyżej przytoczonych przepisów skarżąca nie spełniała tych warunków po śmierci matki, na którą miała przyznane świadczenie pielęgnacyjne". Z przedłożonych przez skarżącą dokumentów wynika zaś, że nie pobierała ona nigdy świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką sprawowaną nad matką. Biorąc jednak pod uwagę, że powyższe wypowiedzi Sądu stanowiły element ustaleń faktycznych, ich sprostowanie w trybie art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) nie jest dopuszczalne, ponieważ doprowadziłoby do istotnej zmiany treści uzasadnienia orzeczenia.
Mylne ustalenie faktu, chociażby zostało spowodowane przeoczeniem, nie podlega sprostowaniu, a kwestia, czy prostowany fakt jest w rzeczywistości poparty dokumentami znajdującymi się w aktach postępowania, jest bez znaczenia dla oceny możliwości dokonania sprostowania. Zarzucona przez skarżącą wadliwość winna zatem być kwestionowana tylko w drodze skargi kasacyjnej, której w przepisanym terminie w niniejszej sprawie nie wniosła. Sprostowanie w żądanym zakresie jest bowiem niedopuszczalne.
Na marginesie Sąd dodał, że okoliczność ta, nawet jeżeli została błędnie ustalona, nie mogła mieć i nie miała żadnego wpływu na wynik rozpoznawanej przez Sąd sprawy. Ta dotyczyła bowiem kontroli decyzji w przedmiocie zasiłku dla opiekuna z tytułu sprawowanej przez skarżącą opieki nad ojcem S.D..
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła E. K..
W uzasadnieniu przytoczyła treść przepisów regulujących kwestie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego oraz przedstawiła okoliczności, w jakich zwracała się do organów o przyznanie zasiłków dla opiekuna w związku ze sprawowaniem opieki nad matką i ojcem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest niezasadne.
W myśl art. 156 § 1 p.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Stosownie do art. 159 p.p.s.a. z wnioskiem takim wystąpić może również strona postępowania.
Słusznie Sąd pierwszej instancji uznał, że złożony w niniejszej sprawie wniosek o sprostowanie uzasadnienia wyroku nie mógł zostać uwzględniony. Zawarte we wniosku żądanie nie dotyczy bowiem sprostowania niedokładności, błędów pisarskich, rachunkowych, ani innych oczywistych omyłek, lecz prowadzi w istocie do podważenia ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd. Tego rodzaju ingerencja w treść orzeczenia wykracza zaś poza zakres zastosowania art. 156 § 1 p.p.s.a. Zastrzeżenia co do ustaleń elementów stanu faktycznego mogły być natomiast podnoszone w skardze kasacyjnej, która jednak, jak wynika z akt sprawy nie została przez skarżącą wniesiona.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.