Uzasadnienie
Zaskarżonym zarządzeniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pozostawił bez rozpoznania pismo M.W. z dnia 9 października 2014 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż zarządzeniem z dnia 2 grudnia 2014 r. M.W., wskazujący iż jest pełnomocnikiem skarżącego, wezwany został do nadesłania, w terminie siedmiu dni, pełnomocnictwa mocującego go do działania w sprawie. Zarządzenie wydane w tym przedmiocie doręczone zostało w dniu 9 grudnia 2014 r., jednak M.W. nie odpowiedział na nie w zakreślonym terminie, co powodowało konieczność pozostawienia bez rozpoznania pisma z dnia 9 października 2014 r. na podstawie art. 49 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.".
Zażalenie na powyższe zarządzenie wniósł M.W., domagając się jego uchylenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Art. 46 P.p.s.a. zawiera zamknięty katalog wymogów, jakie musi spełniać każde pismo składane przez strony w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Zgodnie z § 3 tego przepisu jednym z takich niezbędnych elementów jest przedłożenie pełnomocnictwa, jeżeli strona działa przez pełnomocnika, który wcześniej nie złożył takiego dokumentu. Brak w tym przedmiocie może być uzupełniony, o czym stanowi art. 49 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym, jeśli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania.
W niniejszej sprawie M.W., zarządzeniem z dnia 2 grudnia 2014 r. wezwany został do nadesłania pełnomocnictwa uprawniającego go do działania w M.W. W zarządzeniu tym, doręczonym stronie w dniu 9 grudnia 2014 r., zakreślono siedmiodniowy termin, którego przekroczenie skutkować miało pozostawieniem bez rozpoznania pisma z dnia 9 października 2014 r. Mimo pouczenia pełnomocnik skarżącego nie nadesłał w terminie żądanego dokumentu mocującego go do działania w sprawie, co spowodowało konieczność pozostawienia pisma strony bez rozpoznania. Stanowisko Sądu I instancji w tym przedmiocie uznać trzeba za w pełni uzasadnione.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.