Uzasadnienie
Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] września 2016 r. znak [...] utrzymał w mocy decyzję Zastępcy Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w Suchej Beskidzkiej z dnia [...] lipca 2016 r. nr decyzji: [...] orzekającej o utracie przez M. M. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] lipca 2016 r.
Prawomocnym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę M. M. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] września 2016 r. znak: [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej.
Wnioskiem z dnia [...] maja 2017 r. M. M. wniósł o przywrócenie terminu do złożenia skargi na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] września 2016 r. Ponadto w przypadku uznania, że termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi rozpoczął swój bieg w dniu ustanowienia dla skarżącego pełnomocnika z urzędu, tj. w dniu [...] kwietnia 2017 r., wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi.
Postanowieniem z dnia 29 maja 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi.
Postanowieniem z dnia 21 września 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 maja 2017 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, zaskarżonym postanowieniem z dnia 17 października 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że pełnomocnik skarżącego jest adwokatem, a więc pełnomocnikiem profesjonalnym i jego działania powinien cechować profesjonalizm. Pełnomocnik otrzymał zarządzenie Dziekana Okręgowej Rady Adwokackiej w dniu 27 kwietnia 2017 r., a więc od tego dnia należy liczyć siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Zdaniem Sądu I instancji termin ten upłynął bezskutecznie w dniu 4 maja 2017 r. W ocenie Sądu I instancji złożony wniosek pełnomocnika skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi został złożony z zachowaniem terminu z art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", gdyż pełnomocnik skarżącego z aktami sprawy zapoznał się w dniu 8 maja 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał jednakże, że brak jest okoliczności uzasadniających przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Twierdzenie, że pierwszym możliwym terminem do zbadania akt był 8 maja 2017 r. świadczy o tym, iż pełnomocnik skarżącego nie zachował należytej staranności i nie dołożył wszelkich starań, by ustrzec się uchybienia terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Dzień 28 kwietnia 2017 r. oraz 2 maja i 4 maja 2017 r. były dniami roboczymi, a więc możliwe było zapoznanie się z aktami w tym terminie. Bez znaczenia jest argument, iż okres od 1 do 7 maja 2017 r. był okresem urlopowym, gdyż pełnomocnik skarżącego nie uprawdopodobnił, aby w tym okresie przebywał na urlopie. Ponadto Sąd I instancji zwrócił uwagę na możliwość udzielania przez pełnomocnika dalszego pełnomocnictwa na czas ewentualnego urlopu.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 P.p.s.a., oddalił wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi.
Na powyższe postanowienie M. M. wniósł zażalenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 86 § 1 i art. 87 § 2 P.p.s.a., poprzez oddalenie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi na skutek ustalenia, iż strona nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu, a nadto, iż nie zachowała należytej staranności i nie dołożyła wszelkich starań, by ustrzec się uchybienia terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Powołując się na powyższe, M. M. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie kosztów postępowania
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest niezasadne.
Stosownie do treści art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu.
W sprawie niewątpliwe jest, iż rozpoznawany obecnie wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu został zachowany, albowiem Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że termin ten rozpoczął swój bieg w dniu zapoznania się przez pełnomocnika skarżącego z aktami sprawy, tj. w dniu 8 maja 2017 roku, a wniosek o przywrócenie terminu został złożony w dniu 15 maja 2017 roku. Zatem należało ocenić, co było kwestią sporną w sprawie, czy zaistniały niezawinione okoliczności usprawiedliwiające opóźnienie we wniesieniu żądania przywrócenia terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, warunkujące zasadność wniosku o przywrócenie terminu do złożenia tego wniosku.
W sprawie hipotetycznie zakładając, iż postępowanie wpadkowe w sprawie ustanowienia dla skarżącego pełnomocnika z urzędu mogłoby stanowić usprawiedliwioną przyczynę złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi z uchybieniem ustawowego terminu, to jednakże uznać należy, że pełnomocnik skarżącego ustanowiony z urzędu miał obowiązek niezwłocznie podjąć konieczne i niezbędne czynności w celu zapoznania się ze sprawą, która została mu przydzielona. W niniejszej sprawie, jak słusznie przyjął Sąd I instancji, strona skarżąca obowiązkowi temu uchybiła. Nie można zgodzić się z pełnomocnikiem skarżącego, że w sprawie użyto maksymalnego w okolicznościach niniejszej sprawy wysiłku, aby dowiedzieć się o stanie sprawy, bowiem pełnomocnik skarżącego dopiero jedenastego dnia od dnia zawiadomienia go o wyznaczeniu pełnomocnikiem z urzędu, zapoznał się z aktami sprawy. Pełnomocnik skarżącego nie wskazał przy tym żadnych okoliczności, które uniemożliwiałyby mu dokonanie czynności w terminie.
Pełnomocnik skarżącego wywodzi, że w okresie 1-3 maj 2017 r. w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie był dniami wolnymi od pracy oraz, że okres od dnia odebrania zawiadomienia o ustanowieniu go pełnomocnikiem z urzędu, tj. 27 kwietnia 2017 roku, był okresem urlopowym. Pełnomocnik skarżącego, jako pełnomocnik profesjonalny, jeżeli miał wiedzę o tym, że w okresie tzw. weekendu majowego będzie przebywał na urlopie, to spoczywał na nim obowiązek zabezpieczenia interesów klienta i ustanowienia substytuta w celu prawidłowej reprezentacji interesów swego mocodawcy. Pełnomocnik skarżącego z tego uprawnienia nie skorzystał, narażając się tym samym na negatywne skutki procesowe w sprawie. Nadto, w kontekście twierdzeń zażalenia, zważyć należy, że siedmiodniowy termin z art. 87 § 1 P.p.s.a. liczony jest zgodnie z art. 83 § 2 P.p.s.a., który stanowi, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Zatem bez znaczenia jest fakt, czy w okresie 1-3 maja 2017 roku, nieprzypadającym na ostatni dzień siedmiodniowego terminu, był dniami wolnymi od pracy. To na profesjonalnym pełnomocniku ciążył obowiązek zachowania należytej staranności w dbałości o interesy swojego mocodawcy, zaś działania podjęte przez pełnomocnika skarżącego ustanowionego z urzędu w tej sprawie staranności takiej nie wykazały. Podzielając zatem stanowisko Sądu I instancji należy stwierdzić, że pełnomocnik będący adwokatem obowiązany był do należytego dbania o powierzone mu przez mocodawcę sprawy, co wyraża się także w obowiązku znajomości stosowania przepisów w obowiązującym stanie prawnym.
Mając powyższe wymogi na względzie, należy uznać za Sądem I instancji, iż pełnomocnik skarżącego nie wykazał w żaden sposób, iż uchybienie terminu do wniesienia wniosku w trybie art. 86 i 87 P.p.s.a., a odnoszącego się do żądania przywrócenia terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi, nastąpiło bez jego winy.
Z powyższych względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.
Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznał wniosku ustanowionego dla skarżącego pełnomocnika z urzędu o przyznanie wynagrodzenia z tytułu udzielonej pomocy prawnej, gdyż o przyznaniu lub odmowie przyznania pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenia, orzeka w drodze odrębnego postanowienia wydanego na posiedzeniu niejawnym Wojewódzki Sąd Administracyjny (art. 254 P.p.s.a.).