Postanowienie NSA z 2 marca 2010 r., I OZ 147/10

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 2 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 1926/09 odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia skargi

Sprawa

w sprawie ze skargi R. W. na postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] września 2009 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania p o s t a n a w i a: uchylić zaskarżone postanowienie.

Skład

Sędzia NSA Maria Wiśniewska przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 6 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 1926/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił R. W. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] września 2009 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

Sąd stwierdził, że skarżący nie wykazał przesłanki braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi (art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako: "P.p.s.a."). Nie uprawdopodobnił bowiem, że nie był w stanie - pomimo dołożenia szczególnej staranności - dochować terminu do wniesienia skargi. W ocenie Sądu nie mógł uzasadnić wniosku fakt "braku prawników w rodzinie i wśród znajomych".

R. W. na powyższe postanowienie złożył zażalenie wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

W zażaleniu zarzucił, że wykazał brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, ponieważ nie ma wśród rodziny ani znajomych prawnika, a ponadto podniósł, że jest osobą w podeszłym wieku [...] lat i na mocy orzeczenia Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w T. uznany został za osobę o znacznym stopniu niepełnosprawności, od maja 2009 r. Z orzeczenia wynika, że wymaga korzystania ze wsparcia w samodzielnej egzystencji oraz stałej opieki innej osoby. Na dowód powyższego przedłożył ponownie powyższe orzeczenie.

W odpowiedzi na zażalenie Minister Skarbu Państwa wniósł o jego oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie jest zasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wprawdzie trafnie powołuje się w zaskarżonym postanowieniu na art. 86 P.p.s.a., który stanowił podstawę wniosku skarżącego o przywrócenia uchybionego terminu, niemniej jednak nie można zgodzić się z poglądem, że w okolicznościach sprawy do uchybienia terminu doszło z jego winy, a więc z winy osoby, która zgodnie z Orzeczeniem o Stopniu Niepełnosprawności została zaliczona do osób posiadających znaczną niepełnosprawność, wymagającą stałej i długotrwałej opieki innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Ponadto, która powinna korzystać z systemu środowiskowego wsparcia w samodzielnej egzystencji w postaci usług socjalnych, opiekuńczych, terapeutycznych i rehabilitacyjnych.

Ustalony stopień niepełnosprawności skarżącego, jak wynika z opisanego wyżej orzeczenia, datuje się od maja 2009 r. W związku z powyższym zauważyć należy, że Sąd pierwszej instancji wydając zaskarżone postanowienie nie odniósł się w swojej ocenie do wszystkich okoliczności, na jakie powoływał się skarżący i dowodów znajdujących się w aktach m.in. opisanego Orzeczenia o Stopniu Niepełnosprawności wydanego przez Miejski Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w T. z dnia [...] czerwca 2009 r. (karta 24 akt sądowych).

Z tych względów należy uznać, że niewystarczająca i niepełna była ocena Sądu pierwszej instancji przyjmująca, że skarżący nie dołożył szczególnej staranności w dochowaniu terminu do wniesienia skargi. Sąd nie uwzględnił wskazanych w skardze oraz we wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia, okoliczności, że skarżący jest osobą starszą, ma 75 lat, wraz z żoną jest osobą niepełnosprawną i nie ocenił prawidłowo na ile podniesione okoliczności uniemożliwiły skarżącemu złożenie skargi w terminie.

W tym stanie rzeczy, skoro zażalenie ma usprawiedliwione podstawy, na podstawie art. 185 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.