Postanowienie NSA z 24 lutego 2015 r., I OZ 147/15

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 24 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] im. [...] w Warszawie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 stycznia 2015 r. sygn. akt II SO/Wa 64/14 o wymierzeniu Dyrektorowi Szkoły Podstawowej nr [...] im. [...] w Warszawie grzywny i zwrocie kosztów postępowania

Sprawa

w sprawie w wniosku K.S. w przedmiocie wymierzenia grzywny za nieprzekazanie do sądu skargi dotyczącej udostępnienia informacji publicznej wraz z odpowiedzią i aktami sprawy postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie w pkt. 1 i wymierzyć Dyrektorowi Szkoły Podstawowej nr [...] im. [...] w Warszawie grzywnę w wysokości 100 (sto) zł

Skład

Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wymierzył, na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", Dyrektorowi Szkoły Podstawowej nr [...] im. [...] w Warszawie grzywnę w wysokości 500 zł za nieprzekazanie w terminie skargi K.S. wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na tę skargę. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż pismem z dnia 24 listopada 2014 r. K.S. zwróciła się z wnioskiem o wymierzenie Dyrektorowi grzywny za nieprzekazanie jej skargi z dnia 30 października 2014 r. w przedmiocie nierozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej. W odpowiedzi na wniosek Dyrektor wskazał, iż pismem z dnia 14 października 2014 r. odpowiedział na wniosek skarżącej o udostępnienie informacji publicznej.

Wymierzając grzywnę Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, iż udzielenie przez Dyrektora odpowiedzi na wniosek strony o udostępnienie informacji publicznej pozostaje bez wpływu na obowiązek wynikający z art. 54 § 2 P.p.s.a. Dyrektor, niezależnie od tej okoliczności, winien był skargę przekazać Sądowi, który poddałby ją merytorycznej ocenie. Wysokość grzywny Sąd ustalił mając na względzie fakt, że sprawa dotyczy dostępu do informacji publicznej i fakt, iż skarga nie została przekazana Sądowi.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Dyrektor Szkoły Podstawowej nr [...] im. [...] w Warszawie, domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i oddalenia wniosku o wymierzenie grzywny. W treści uzasadnienia Dyrektor przytoczył szereg okoliczności wskazujących na celowe działanie skarżącej na niekorzyść Szkoły, ponadto podkreślając, iż nie ma on wiedzy prawniczej i nie wiedział o ciążącym na nim obowiązku przekazania skargi Sądowi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: wniesione zażalenie zasługuje na częściowe uwzględnienie.

Zgodnie z art. 54 § 2 P.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, zobowiązany jest do jej przekazania sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Art. 55 § 1 P.p.s.a. stanowi z kolei, iż w razie nie zastosowania się do powyższego obowiązku, Sąd może na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny. Przy czym, w przypadku skarg dotyczących udostępnienia informacji publicznej termin ten, stosownie do art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), wynosi 15 dni.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela w pełni pogląd przyjęty w orzecznictwie, że grzywna, o jakiej mowa w art. 55 § 1 P.p.s.a. ma charakter mieszany tj. dyscyplinująco - restrykcyjny, a wyłączną, materialnoprawną przesłanką wymierzenia grzywny jest niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 P.p.s.a. To, jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie skargi sądowi, pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, może mieć jedynie wpływ na jej wysokość.

W przedmiotowej sprawie opóźnienie w przekazaniu sprawy powstało wskutek braku wiedzy Dyrektora Szkoły o ciążącym na nim obowiązku przekazania skargi pomimo udzielenia stronie skarżącej odpowiedzi na jej wniosek o udzielenie informacji publicznej. Słusznie Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż okoliczność ta nie stanowi podstawy do odmowy wymierzenia Dyrektorowi grzywny w myśl art. 55 § 1 P.p.s.a. Stosownie bowiem do art. w art. 54 § 2 P.p.s.a. podmiot ten miał obowiązek przekazać skargę wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy, przy czym zobligowany był on do zachowania terminu o jakim mowa w art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie podlega dyskusji fakt, iż w ustawowym terminie organ nie dopełnił ciążącego na niej obowiązku, bowiem skarga, którą otrzymał w dniu 30 października 2014 r. została przekazana Sądowi dopiero w dniu 16 stycznia 2015 r. Tym samym za słuszne przyjąć trzeba stanowisko Sądu I instancji, a wymierzenie organowi grzywny było zgodne z prawem. Jednakże, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wysokość wymierzonej grzywny nie odpowiada w sposób właściwy stopniowi przewinienia Dyrektora. Organ ten nie jest reprezentowany w postępowaniu przez profesjonalnego pełnomocnika, ponadto pozostawał w przekonaniu, iż udzielenie odpowiedzi na wniosek strony jest okolicznością kończącą sprawę. Nie bez znaczenia pozostaje także fakt, iż skarżąca kieruje do Dyrektora bardzo liczne pisma i wnioski, które bez wątpienia nie pozostają bez wpływu na jakość i terminowość działań tego organu. W tych okolicznościach uznać należało, iż grzywna w wysokości 100 zł spełni całkowicie swoją rolę dyscyplinującą.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 188 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.