Uzasadnienie
M. O. i R. O., w złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lipca 2016r. nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] marca 2016 r., nr [...], na mocy której zobowiązano skarżących do pokrycia kosztów pobytu małoletniego w placówce opiekuńczo-wychowawczej, wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podnieśli, że "w obliczu ich ciężkiej sytuacji finansowej ewentualna próba egzekwowania decyzji mogłaby doprowadzić do powstania znacznej szkody o charakterze majątkowym w majątku skarżących jak i w efekcie trudnych do odwrócenia skutków".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, wydanym - na postawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) dalej "p.p.s.a." - postanowieniem z dnia 16 września 2016 r., oddalił powyższy wniosek.
Zdaniem Sądu, podstawę uwzględnienia, złożonego w trybie ww. przepisu, wniosku mogło stanowić jedynie stwierdzenie zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązkiem wnioskodawców było zaś dostateczne umotywowanie złożonego przez nich wniosku. W sytuacji zatem, gdy w treści wniosku skarżący wskazali jedynie, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu prawnego jest niezbędne, z uwagi na ich ciężką sytuację finansową i zachodzące niebezpieczeństwo powstania "znacznej szkody o charakterze majątkowym w majątku skarżących jak i w efekcie trudnych do odwrócenia skutków" i nie poparli swoich twierdzeń żadnymi konkretnymi okolicznościami, w tym nie przedstawili jakiejkolwiek dokumentacji obrazującej ich aktualną sytuację finansową, to złożony przez nich wniosek nie mógł zostać uwzględniony.
M. O. i R. O., w złożonym na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zażaleniu, zakwestionowali jego prawidłowość, wskazując, iż w skardze zwracali uwagę na swoją trudną sytuację materialną, której nie uwzględniło Kolegium. Wskazywali przy tym, iż obecnie na ich utrzymaniu pozostaje córka, u której zdiagnozowano zespół FAS i dysekcję oraz matka skarżącej. Zaznaczyli również, iż obecnie oboje mają poważne problemy zdrowotne. Ostatnio byli również zmuszeni ponieść wydatki związane z utrzymaniem i naprawą 15-letniego samochodu, a ponadto koszty komunikacji miejskiej i taksówek, z których korzystali w czasie naprawy pojazdu. Do zażalenia skarżący dołączyli szereg dokumentów mających zobrazować ich sytuację rodzinną, materialną i zdrowotną. Zakwestionowali przy tym zasadność samej, zaskarżonej przez nich decyzji.
Odpowiedź na zażalenie nie została wniesiona.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe zaś twierdzenia strony, pozbawione szerszego uzasadnienia, a tym bardziej ich brak, nie może stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu.
Mając powyższe na uwadze, należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że skarżący we wniosku nie wskazali, ani nie udokumentowali konkretnych okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Próba przytoczenia przez nich okoliczności, uzasadniających - ich zdaniem - wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu dopiero w zażaleniu na postanowienie Sądu I instancji nie stanowiło wystarczającej podstawy do uchylenia tego orzeczenia, gdyż w takiej sytuacji nie można było Sądowi Wojewódzkiemu zarzucić naruszenia prawa.
Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.