Uzasadnienie
Postanowieniem zawartym w punkcie drugim wyroku z dnia 4 maja 2017 roku sygn. akt II SA/Wa 1860/16 wydanego w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Prokuratora Generalnego z dnia [...] września 2016 r. nr [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasądził od organu na rzecz skarżącego 480 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Zażalenie na to postanowienie złożył skarżący J. M., zarzucając mu obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016, poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w związku z § 2 pkt 5, § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2015, poz. 1804 ze zm., dalej: rozporządzenie) polegającą na błędnym zastosowaniu prawdopodobnie przepisu § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) tego rozporządzenia i przyznaniu mu tytułem zwrotu kosztów kwoty 480 zł zamiast 4 800 zł. W oparciu o tak sformułowany zarzut wniesiono o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez zobowiązanie organu do zapłaty na rzecz skarżącego kwoty 4 800 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że w uzasadnieniu wyroku nie podano podstawy prawnej rozstrzygnięcia w zakresie zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. W ocenie wnoszącego zażalenie z wysokości zasądzonej sumy można wysnuć wniosek, że podstawą rozstrzygnięcia był w przedmiotowym zakresie przepis § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia. Autor zażalenia zaznaczył, że przedmiotem zaskarżonej decyzji było przyznanie skarżącemu dodatku wyrównawczego dla prokuratorów, będącego składnikiem uposażenia żołnierza zawodowego, przyznawanego na podstawie art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2014, poz. 1414 ze zm.). Zwrócił uwagę, że uposażenie zostało jednoznacznie zdefiniowane jako należność pieniężna, zatem rozstrzygnięcie o kosztach powinno opierać się na przepisie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia.
Biorąc pod uwagę treść tego przepisu, przepisów § 2 ust. 5 i § 21 tego rozporządzenia, a także podaną w skardze wysokość przedmiotu sporu (obliczoną stosownie do art. 22 kodeksu postępowania cywilnego), stwierdzono, że minimalna stawka powinna wynieść 4 800 zł.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie zainicjowane zażaleniem J. M. jako bezprzedmiotowe należało umorzyć.
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017, poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd umarza postępowanie, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż wymienione w § 1 pkt 1 i pkt 2 tego przepisu, czyli innych niż cofnięcie skargi lub śmierć strony. Przepis ten ma zastosowanie w niniejszej sprawie.
W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2018 roku sygn. akt I OSK 2167/17 na podstawie art. 188 p.p.s.a. uwzględnił skargę kasacyjną Prokuratora Generalnego i uchylił zaskarżony wyrok w całości, a zatem również w zakresie punktu drugiego obejmującego rozstrzygnięcie o kosztach postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny jednocześnie rozpoznał skargę i stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji Prokuratora Generalnego i orzekł o kosztach postępowania. Wyrok NSA jest prawomocny.
Mając na względzie, że objęte zażaleniem postanowienie zostało prawomocnie uchylone, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 193 i art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o umorzeniu postępowania zażaleniowego.