Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2016 r., sygn. akt III SAB/Kr 54/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił uzupełnienia postanowienia z dnia 24 czerwca 2016 r. w sprawie ze skargi K.J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w postępowaniu dyscyplinarnym.
W uzasadnieniu postanowienia podano, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 24 czerwca 2016 r. odrzucił skargę K.J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w postępowaniu dyscyplinarnym. Sąd uznał, że skarga ta, ze względu na określony przez K.J. przedmiot, nie leży w zakresie kognicji sądu administracyjnego. Odpis postanowienia z dnia 24 czerwca 2016 r. wraz z uzasadnieniem doręczono skarżącemu w dniu 18 lipca 2016 r.
W dniu 22 lipca 2016 r. K.J. złożył wniosek o uzupełnienie postanowienia z dnia 24 czerwca 2016 r., zarzucając, że WSA w Krakowie błędnie odczytał przedmiot jego skargi i dlatego swoim orzeczeniem nie objął całości jego żądania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił uzupełnienia ww. postanowienia. Sąd ten podał, że zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. 2016 r. poz. 718), dalej P.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu, a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia, zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien zamieścić z urzędu. Powołany przepis ma odpowiednie zastosowanie do postanowień, co wynika z art. 166 P.p.s.a.
W ocenie Sądu wniosek K. J. o uzupełnienie postanowienia z dnia 24 czerwca 2016 r. nie zasługiwał na uwzględnienie, ponieważ z treści tego wniosku wynika, że skarżący w istocie kwestionuje stanowisko WSA w Krakowie, który uznał, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie podlegała odrzuceniu ze względu na brak właściwości sądu administracyjnego. Sąd podkreślił, że kwestionowanie takiego stanowiska przez skarżącego może nastąpić jedynie poprzez zastosowanie przewidzianych w P.p.s.a. środków odwoławczych, a nie w trybie uzupełnienia postanowienia. Jeśli więc skarżący uważa, że Sąd I instancji niezasadnie odrzucił jego skargę i błędnie ją odczytał, winien wnieść środek odwoławczy stosownie do doręczonego mu pouczenia, a nie domagać się uzupełnienia postanowienia o odrzuceniu skargi.
W zażaleniu, K. J. zaskarżył powyższe postanowienie w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy celem ponownego rozpoznania i właściwego załatwienia wniosku przez Sąd I instancji.
W uzasadnieniu skarżący podniósł, że Sąd I instancji pominął w zakresie rozpoznawania okoliczność, iż na skutek wniosku skarżącego nastąpiło skuteczne wszczęcie postępowania administracyjnego, w którym jest stroną pokrzywdzoną, zatem w tym przypadku normy prawa określają, iż stronie wnoszącej sprawę do organu przysługuje prawo żądania wydania orzeczenia administracyjnego w zakresie, gdy organ odmawia załatwienie sprawy zgodnie z jej żądaniem. Skarżący podał, że organ po udzieleniu pisemnej odpowiedzi zaprzestał w sprawie jakichkolwiek działań, czy też czynności i nie podejmując czynności kończącej to postępowanie, popadł bezczynność.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie jest niezasadne.
Stosownie do art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. 2016 r. poz. 718), dalej P.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu, a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia, zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wyżej wymieniony przepis, stosownie do art. 166 P.p.s.a., ma zastosowanie do postanowień.
Zaznaczyć należy, że ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658) wprowadzono do przepisu art. 194 § 1 punkt 5a, zgodnie z którym na postanowienie o odrzuceniu wniosku o uzupełnienie wyroku oraz na odmowę jego uzupełnienia przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z uwagi zatem na znowelizowane brzmienie tego przepisu, nie budzi wątpliwości, iż tego rodzaju orzeczenie przybiera postać postanowienia, na które służy zażalenie.
Uzupełnienie orzeczenia, o jakim mowa w ww. przepisie dotyczy więc sytuacji, w której orzeczenie jest niekompletne. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 24 czerwca 2016 r., na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., odrzucił skargę K. J. uznając, że skarga ta ze względu na przedmiot nie należy do kognicji sądu administracyjnego. Przepisy tej ustawy nie obligowały Sądu meriti do zamieszczenia w postanowieniu żadnego dodatkowego orzeczenia zarówno w sentencji, jak i jego uzasadnieniu. Zakres uzupełnienia postanowienia, jakiego domaga się skarżący nie mieści się w określonym w art. 157 § 1 P.p.s.a. katalogu okoliczności, których wystąpienie upoważnia do złożenia wniosku o uzupełnienie postanowienia. Trafnie zatem doszło do odmowy uzupełnienia postanowienia. Podniesione przez skarżącego w uzasadnieniu zażalenia kwestie dotyczące odrzucenia skargi przez Sąd I instancji, nie mogły być przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszym postępowaniu, które dotyczy wyłącznie rozpoznania zażalenia na postanowienie o odmowie uzupełnienia orzeczenia, zatem nie podlegają badaniu w tym trybie.
Skarżący nie zgadzając się z postanowieniem WSA w Krakowie z dnia 24 czerwca 2016 r. o odrzuceniu skargi, mógł orzeczenie to zaskarżyć w odrębnym trybie, o czym został przez Sąd I instancji prawidłowo pouczony.
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.