Postanowienie NSA z 3 marca 2010 r., I OZ 151/10

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 3 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. T i M. T na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 1701/09 w przedmiocie wezwania do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem sporządzanym i doręczanym

Od orzeczenia

na skutek zgłoszonego żądania

Skład

Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek przewodniczący

Sprawa

w sprawie ze skargi K. T i M. T na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa M. z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntów i budynków postanawia: oddalić zażalenie

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 17 grudnia 2009 r. (sygn. akt IV SA/Wa 1701/09) wezwał skarżących do uiszczenia solidarnie opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 zł za odpis orzeczenia z uzasadnieniem sporządzanym i doręczanym na skutek zgłoszonego żądania.

W zażaleniu na powyższe zarządzenie skarżący M. i K. T wnieśli o jego uchylenie i zwolnienie z obowiązku wniesienia opłaty kancelaryjnej. W uzasadnieniu skarżący podnieśli, iż w zawiadomieniu o rozprawie poinformowano ich o możliwości złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku, jednak nie zostali przez Sąd pierwszej instancji pouczeni o konieczności uiszczenia opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 zł za sporządzenie i doręczenie takiego uzasadnienia. Ponadto skarżący zaznaczyli, iż o pobieraniu powyższej opłaty nie zostali poinformowani na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 17 grudnia 2009 r. ani w biurze podawczym sądu, gdzie składali przedmiotowy wniosek.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie jest zasadne.

W świetle art. 214 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) obowiązującą w postępowaniu sądowoadministracyjnym zasadą jest obciążenie kosztami sądowymi (tj. opłatami sądowymi, takimi jak wpis i opłata kancelaryjna) tego podmiotu, który wnosi pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Takimi pismami są przede wszystkim skarga i skarga kasacyjna powodujące wszczęcie postępowania w danej instancji, od których pobiera się wpis (art. 230, 231 P.p.s.a.). Ponadto opłacie sądowej w formie opłaty kancelaryjnej podlegają pisma, zawierające żądania dokonania przez sąd określonych czynności (np. doręczenia i sporządzenia uzasadnienia wyroku – art. 234 P.p.s.a., stwierdzania jego prawomocności lub wydania dokumentów - art. 235 P.p.s.a.). Konieczność pokrycia wydatków jest związana z wystąpieniem do sądu z wnioskiem o podjęcie określonej czynności połączonej z wydatkami.

Zgodnie z art. 234 § 2 P.p.s.a. jeżeli odpis orzeczenia z uzasadnieniem sporządzany jest na wniosek (jak ma to miejsce w niniejszej sprawie - art. 141 § 2 P.p.s.a.), opłatę kancelaryjną pobiera się przy zgłoszeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenia w kwocie 100 zł (§ 2 rozporządzenia w sprawie opłaty kancelaryjnej).

Odnosząc się do zarzutów zawartych w zażaleniu należy stwierdzić, iż nie zawierają one przekonujących argumentów, które świadczyłyby o tym, iż zaskarżone zarządzenie jest wadliwe. Chybiony jest zawłaszcza zarzut niepełnego pouczenia o konieczności uiszczenia opłaty kancelaryjnej. Zgodnie z art. 6 P.p.s.a. sąd administracyjny powinien udzielać stronom występującym bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczać je o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań. Jeżeli więc Wojewódzki Sąd Administracyjny w zawiadomieniu o rozprawie informuje stronę o tym, że jej obecność nie jest obowiązkowa, to konsekwentnie poucza ją, że na rozprawie może zapaść wyrok, który nie podlega doręczeniu stronie, a którego zaskarżenie będzie możliwe po uprzednim złożeniu wniosku o jego uzasadnienie w terminie 7 dni od ogłoszenia tego wyroku (art. 6 P.p.s.a. w związku z art. 107 i art. 141 § 2 P.p.s.a.). Art. 6 P.p.s.a. nie stwarza jednak obowiązku udzielania przez Sąd pomocy co do wszelkich możliwych zachowań strony. Powoduje to, iż Sąd pierwszej instancji nie był w niniejszej sprawie zobowiązany do szczegółowego instruowania strony co do wszelkich możliwych jej zachowań, w szczególności alternatywnych – dotyczących wysokości i zasad uiszczania opłaty kancelaryjnej, gdyby strona zdecydowała się wnieść wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku oddalającego skargę.

Należy dodać, iż z protokołu rozprawy z dnia 17 grudnia 2009 r. wynika, że przewodnicząca poinformowała obecnego na rozprawie K. T o opłacie kancelaryjnej w kwocie 100 zł.

Trafnie więc przyjęto w zaskarżonym zarządzeniu, iż wnoszący o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku skarżący M. i K. T powinni uiścić solidarnie opłatę kancelaryjną w kwocie 100 zł.

W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnym, orzekł jak w sentencji postanowienia.