Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 31 października 2017 r., I OZ 1515/17, oddalił zażalenie M. S. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VIII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 kwietnia 2017 r., VIII SA/Wa 918/16 wzywające do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia w sprawie ze skargi M. S. na czynność Prezydenta Miasta R. w przedmiocie wszczęcia postępowania administracyjnego.
Pismem z 15 listopada 2017 r. M. S. złożył wniosek o uzupełnienie powyższego postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego poprzez uwzględnienie jego próśb składanych do sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Przepis ten na mocy art. 166 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio do postanowień.
Podkreślić należy, że instytucja uzupełnienia wyroku (postanowienia) może dotyczyć wyłącznie sentencji wyroku (postanowienia), nie zaś do jego uzasadnienia. Nie można zatem żądać uzupełnienia uzasadnienia poprzez zamieszczenie w nim określonych kwestii objętych żądaniem strony. Takie działanie zmierza w istocie nie do uzupełnienia ale do zmiany uzasadnienia przez zamieszczenie w nim wskazanych przez stronę okoliczności.
W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniem z 31 października 2017 r. oddalił zażalenie M. S., a zatem orzekł o całości sprawy. Przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie obligują Sądu do zamieszczenia w tego rodzaju postanowieniu żadnego dodatkowego rozstrzygnięcia. Stąd też żądanie uzupełnienia przedmiotowego postanowienia nie zasługuje na uwzględnienie. Zaś skarżący nie podał we wniosku takich okoliczności, które motywowałyby zasadność jego żądania.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak sentencji.