Uzasadnienie
Postanowieniem 20 października 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 1408/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę P. G. – B. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 40.000 złotych za niezaprzestanie prowadzenia placówki.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 21 sierpnia 2015 r. wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 1200 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi.
Odpis zarządzenia doręczony został skarżącej 27 sierpnia 2015 r.
Jak wynika z notatki urzędowej sporządzonej przez Oddział Finansowo – Budżetowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 1 października 2015 r., do dnia 29 września 2015 r. skarżąca nie uiściła wpisu sądowego od skargi.
Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 oraz art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", odrzucił skargę.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie w całości oraz o przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu wskazała, że kwota 1200 złotych jest poza jej możliwościami finansowymi i nie jest w stanie jej uiścić bez uszczerbku dla sytuacji materialnej. Pomoc Sądu nie powinna być uzależniona od sytuacji materialnej skarżących gdyż w tej sytuacji automatycznie jest na straconej pozycji z powodu braku możliwości obrony. Nie mogąc uiścić tak wysokiej opłaty sądowej skazuje się ją na tzw. śmierć finansową, gdyż zdecydowanie nie będzie w stanie zapłacić 40.000 złotych kary nałożonej przez Wojewodę Mazowieckiego.
Zarządzeniem z dnia 17 listopada 2015 r. (doręczonym skarżącej w dniu 20.11.2015 r. z adnotacją "wezw. o odpis zażalenia" k-40 akt sądowych) wezwano skarżącą do jednoznacznego sprecyzowania treści zażalenia w terminie 7 dni, poprzez wskazanie, czy w zażaleniu skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy, czy też nie. Poinformowano, ze w przypadku braku odpowiedzi na powyższe wezwanie Sąd uzna, ze w zażaleniu nie został złożony wniosek o przyznanie prawa pomocy.
W odpowiedzi na wezwanie skarżąca przekazała ponownie zażalenie tej samej treści.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 220 § 1 i 3 P.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
W rozpoznawanej sprawie wpis od skargi nie został uiszczony w wyznaczonym terminie, a zatem właściwie Sąd I instancji odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 i art. 220 § 3 P.p.s.a.
Odnosząc się do argumentów podnoszonych w zażaleniu wskazać należy, że skarżąca zarówno w zarządzeniu wzywającym do uiszczenia wpisu jak i w zarządzeniu o sprecyzowanie treści zażalenia została pouczona o możliwości zawnioskowania o przyznanie jej prawa pomocy, które polega na zwolnieniu od kosztów sądowych. Skarżąca nie uiściła wpisu od skargi, nie wystąpiła także o przyznanie prawa pomocy, a zatem prawidłowo Sąd I instancji odrzucił nieopłaconą skargę.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.