Postanowienie NSA z 16 marca 2011 r., I OZ 154/11

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 16 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B.W. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2011 r. sygn. akt VII SAB/Wa 99/10 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy

Sprawa

w sprawie ze skargi B.W. na bezczynność Marszałka Sejmu Rzeczpospolitej Polskiej w przedmiocie załatwienia wniosku postanawia: oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Janina Antosiewicz przewodniczący

Uzasadnienie

Zaskarżonym zarządzeniem, nazwanym błędnie przez Sąd postanowieniem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek B.W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż skarżący, pomimo wezwania i doręczenia mu formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, celem wypełnienia i złożenia go w Sądzie, w zakreślonym terminie żądania nie wypełnił. W tej sytuacji Sąd, działając na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił jak w sentencji zaskarżonego postanowienia.

Zażalenie na to zarządzenie wniósł B.W., podnosząc, że w przedmiotowej sprawie nie ma podstaw do żądania złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, bowiem strona nie może skorzystać z posiadanych środków z winy organu egzekucyjnego, który pozostaje w bezczynności.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zawiera uzasadnionych podstaw.

Zgodnie z art. 252 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony winien być na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wymóg ten obowiązuje wszystkie podmioty występujące o przyznanie im prawa pomocy, niezależnie od przyczyny niemożności poniesienia przez nie kosztów postępowania.

W przedmiotowej sprawie B.W. wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia dla niego pełnomocnika z urzędu. Wniosek ten nie był złożony na formularzu, skarżący został więc wezwany przez Sąd do uzupełnienia jego braków. Wezwanie to doręczone było skarżącemu w dniu 25 października 2010 r., wraz z pouczeniem o siedmiodniowym terminie na jego wykonanie. Z pismem zawierającym wezwanie skarżący otrzymał także urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy. W zakreślonym terminie wezwanie Sądu nie zostało jednak wykonane, zasadnie zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, mając na uwadze art. 257 wskazanej ustawy, zarządził o pozostawieniu wniosku B.W. bez rozpoznania, a zaskarżone orzeczenie wydano zgodnie z obowiązującymi przepisami. Nie ma natomiast znaczenia, iż Sąd zamiast zarządzenia wydał w tej sprawie postanowienie, bowiem o rodzaju aktu decyduje nie jego nazwa, ale przyjęta podstawa prawna i treść, a te są zgodne z prawem.

Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.