Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 2 października 2015 r. sygn. akt II SAB/Sz 31/15 (dalej postanowienie z 2 października 2015 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił zażalenie J. C. (dalej skarżący) na postanowienie z dnia 4 września 2015 r., sygn. akt II SAB/Sz 31/15 (dalej postanowienie z 4 września 2015 r.) o odrzuceniu skargi kasacyjnej od postanowienia Sądu z dnia 8 kwietnia 2015 r., [sygn. akt II SAB/Sz 31/15] (dalej postanowienie z 8 kwietnia 2015 r.) w sprawie ze skargi J. C. na bezczynność Burmistrza Łobza w przedmiocie przyznania zasiłku celowego.
Z uzasadnienia wynikało, że odpis powyższego postanowienia wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 17 września 2015 r. (zwrotne poświadczenie odbioru, k. 55 akt sądowych). Do odpisu postanowienia dołączono pouczenie o sposobie i terminie wniesienia zażalenia, w którym zamieszczono między innymi informację, że zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, winno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego (k. 2, 19-21, 26, 26a, 27, 47-49, 51 akt sądowych).
Skarżący pismem z dnia 18 września 2015 r. zwrócił się do Sądu o stwierdzenie nieważności postanowienia z dnia 4 września 2015 r. (k. 57 akt sądowych).
W związku z powyższym Sąd I instancji zważywszy, że przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej ppsa) nie zawierają regulacji dotyczącej wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia sądu, pismo skarżącego z dnia 18 września 2015 r., z uwagi na wniesienie w terminie otwartym do złożenia środka zaskarżenia od postanowienia z dnia 4 września 2015 r., potraktował jako zażalenie na to orzeczenie.
Sąd uznał, że stosownie do art. 194 § 4 ppsa, zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego i zgodnie z zastrzeżeniem zawartym w tym przepisie, przepisu powyższego nie stosuje się w przypadku, gdy zażalenie sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa, profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem, albo gdy zażalenie wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Zażalenie, które nie zostało sporządzone przez jedną z ww. osób traktowane jest jako dotknięte nieusuwalnym brakiem, tzn. takim, który nie podlega konwalidowaniu i uzasadnia odrzucenie zażalenia.
Skarżący w niniejszej sprawie, osobiście sporządził zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej, pomimo otrzymania prawidłowego pouczenia, w którym wskazano obowiązek sporządzenia zażalenia przez profesjonalnego pełnomocnika (k. 63-65 akt sądowych).
Zażalenie na to postanowienie wywiódł J. C. (k. 69-70, 74, 75 akt sądowych).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 194 § 4 ppsa zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinien sporządzić adwokat lub radca prawny. Wyjątek od tej zasady stanowi art. 175 § 2 ppsa, wskazujący kategorię podmiotów posiadających specjalistyczną wiedzę prawniczą z racji wykonywanego zawodu lub pełnionej funkcji. Osoby wymienione w tym przepisie mogą sporządzić taki środek odwoławczy osobiście.
W przedmiotowej sprawie skarżący nie wykazał, że jest podmiotem uprawnionym do samodzielnego sporządzenia zażalenia od postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej, zatem jest pozbawiony zdolności postulacyjnej do sporządzenia przedmiotowego zażalenia.
Obowiązek ustanowiony w art. 194 § 4 ppsa ma charakter bezwzględny, co oznacza, że żadne szczególne okoliczności nie uprawniają strony do osobistego sporządzenia zażalenia na postanowienie odrzucającego skargę kasacyjną.
Skarżący został prawidłowo pouczony przez Sąd I instancji o konieczności sporządzenia zażalenia przez profesjonalnego pełnomocnika (pkt 5 pouczenia k. 51-52, 55 akt sądowych), mimo to zażalenie sporządził osobiście.
Zasadnie zatem uznał Sąd I instancji, że przedmiotowe zażalenie zostało wniesione wbrew wymogowi, o którym mowa w art. 194 § 4 ppsa i jako takie podlegało odrzuceniu na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 ppsa.
Ze względu na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 180 w zw. z art. 197 § 2 i art. 194 § 4 ppsa orzekł jak w sentencji.