Postanowienie NSA z 10 listopada 2017 r., I OZ 1561/17

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 10 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 marca 2017 r. sygn. akt I SA/Wa 200/17 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Sprawa

w sprawie ze skargi E. P. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa własności nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie. 4

Skład

Sędzia NSA Wiesław Morys przewodniczący

Uzasadnienie

Sprecyzowaną w sentencji decyzją Minister Infrastruktury i Budownictwa utrzymał w mocy decyzję Wojewody M. z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...], stwierdzającą nabycie z dniem 1 lipca 1999 r. z mocy prawa przez Województwo M. prawa własności nieruchomości położonej w M., oznaczonej jako działka nr [...], o powierzchni 431 m2, zajętej pod drogę wojewódzką nr [...] (obecnie nr [...]). Zaskarżyła ją E. P., która pismem z dnia 13 lutego 2017 r. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podała, iż wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i trudne do odwrócenia skutki, gdyż może zostać zobowiązana do zwrotu wypłaconej w 2014 r. kwoty zaliczki, a aktualnie nie posiada środków, aby ją zwrócić.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 29 czerwca 2017 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jak wskazał w jego uzasadnieniu, we wniosku skarżąca nie umotywowała na czym w istocie polega niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody, bądź powstania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji. Za niewystarczające Sąd pierwszej instancji uznał ogólnikowe stwierdzenie, że skarżąca będzie musiała zwrócić zaliczkę, a nie ma na ten cel nadwyżki gotówki. W sposób konkretny nie wykazano, że powinność ta będzie miała bezpośrednią przyczynę w wykonaniu zaskarżonej decyzji i stanowi jej normalne i ścisłe następstwo.

Na powyższe postanowienie zażalenie wniosła E. P., postulując jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 w zw. z art. 163 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) i wniosła o przeprowadzenie oraz dopuszczenie dowodu z dokumentów wskazanych w uzasadnieniu zażalenia. Skarżąca opisała przebieg całego postępowania administracyjnego i podkreśliła, iż w sprawie zachodzą okoliczności wskazujące na wyczerpanie przesłanek wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków wykonaniem decyzji.

W odpowiedzi na zażalenie [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła o jego oddalenie i zasądzenie od E. P. kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wyjaśnić należy, że przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej: P.p.s.a., przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na wniosek strony, którą uzależnia od wykazania zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Możliwość udzielenia ochrony tymczasowej została zatem ograniczona do sytuacji wystąpienia jednej z dwóch przesłanek zawartych w omawianym przepisie. Obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z nich. Innymi słowy uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (p. m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 listopada 2007 r., sygn. II FZ 338/07, publ. CBOSA). Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonywujący wskazać na konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 P.p.s.a. (p. m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 grudnia 2006 r., sygn. I FZ 525/06, publ. j.w.). Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane.

Zgodzić należy się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, że w niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała, aby w występujących w niej okolicznościach zachodziły przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej. Wniosek skarżącej w tym zakresie, prócz samego żądania wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, nie zawiera żadnej argumentacji, która mogłaby w jakikolwiek sposób wskazywać na możliwość wystąpienia niebezpieczeństw, o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę, zaś powołanie nieprzekonującej argumentacji skutkuje oceną negatywną. Nie jest bowiem rolą Sądu domniemywanie, w czym wnioskodawca upatruje niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania kwestionowanego aktu (p. m.in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 maja 2010 r., sygn. akt II FZ 223/10, z dnia 15 lutego 2011 r., sygn. akt II OZ 73/11, z dnia 27 listopada 2014 r., sygn. akt I OSK 2988/14, publ. jw.). Jak też nie jest nią poszukiwanie stosownej motywacji dla uwzględnienia żądania. Okolicznością uzasadniającą wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji w żaden sposób nie może być ewentualna (przyszła i niepewna) konieczność zwrotu zaliczki, której związek ze sprawą zresztą nie został wykazany, bowiem z istoty świadczeń pieniężnych wynika możliwość (nawet po wykonaniu) ich zwrotu w przypadku wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego po tym zdarzeniu.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał również, że przedstawione obecnie przez skarżącą dokumenty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, bowiem nie mogły stanowić przedmiotu badania na etapie rozpoznania zażalenia od postanowienia Sądu pierwszej instancji.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji

Odnosząc się do zawartego w odpowiedzi na zażalenie wniosku o zasądzenie kosztów postępowania wskazać należy, że nie może on zostać uwzględniony, bowiem po myśli art. 209 P.p.s.a. o zwrocie kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 P.p.s.a. Zgodnie z powyższą zasadą Naczelny Sąd Administracyjny obowiązany jest rozstrzygać o kosztach postępowania w orzeczeniu wydanym w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej od wyroku, natomiast w niniejszej sprawie zostało rozpoznane zażalenie od postanowienia.

----------------------- 2