Uzasadnienie
Wojewódzki Sądu Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 24 lipca 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 984/15, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), odrzucił jako niedopuszczalną skargę B. A. na pismo Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej D. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie przekazania pisma. W dniu 5 sierpnia 2015 r. skarżącej doręczono wyżej wymienione postanowienie wraz z pouczeniem, iż przysługuje jej środek zaskarżenia w postaci zażalenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przy piśmie z dnia 10 sierpnia 2015 r. ponownie dokonano doręczenia odpisu postanowienia z dnia 24 lipca 2015 r. Jednocześnie strony postępowania zostały prawidłowo pouczone o sposobie i trybie wniesienia przysługującej od ww. postanowienia skardze kasacyjnej oraz o konieczności sporządzenia jej przez adwokata bądź radcę prawnego.
W dniu 11 sierpnia 2015 r. skarżąca złożyła osobiście przez siebie sporządzone "zażalenie" na postanowienie z dnia 24 lipca 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2015 r. odrzucił powyższe zażalenie uznając, że wniesiony w niniejszej sprawie środek zaskarżenia od postanowienia z dnia 24 lipca 2015 r. jest niedopuszczalny. Sąd wskazał, iż stosownie do treści art. 173 § 1 P.p.s.a. od postanowienia odrzucającego skargę, jako postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Nawet gdyby uznać, że wniesiony przez B. A. środek zaskarżenia jest skargą kasacyjną i tak podlegałby on odrzuceniu. Zgodnie bowiem z art. 175 § 1 P.p.s.a., skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego albo osoby wymienione w art. 175 § 2 i 3 P.p.s.a. Jak wynika z akt sprawy skarżąca tego warunku nie spełnia.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła B. A. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 173 § 1 P.p.s.a. od postanowienia Sądu pierwszej instancji odrzucającego skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., jako postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, przysługuje do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna, a nie zażalenie. Jednym z warunków skutecznego wniesienia skargi kasacyjnej jest sporządzenie jej przez profesjonalnego pełnomocnika, z zastrzeżeniem § 2 i 3 art. 175 P.p.s.a. W przedmiotowej sprawie niespornym jest, że na skutek błędnego pouczenia przez Sąd pierwszej instancji skarżąca B. A. wniosła zażalenie, a nie skargę kasacyjną. Niesporne jest również, że zażalenie to zostało sporządzone przez stronę samodzielnie, a nie przez profesjonalnego pełnomocnika. Tym samym nie mogło być ono uznane jako skarga kasacyjna, albowiem wniesione zażalenie nie spełnia wymogów niezbędnych do skutecznego zakwestionowania postanowienia o odrzuceniu skargi. W piśmiennictwie i orzecznictwie przyjmuje się (zob. B. Gruszczyński w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – komentarz", Wydawnictwo Zakamycze, 2005 r., str. 438 i 495 oraz powołane tam orzecznictwo), że wniesienie skargi kasacyjnej od orzeczenia, na które służy zażalenie, nie powinno spowodować jej odrzucenia na podstawie art. 178 P.p.s.a., lecz powinno zostać potraktowane jako wniesienie w istocie zażalenia, błędnie nazwanego skargą kasacyjną. Z kolei w sytuacji odwrotnej (t.j. gdy wniesiono zażalenie zamiast skargi kasacyjnej) zażalenie podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne.
Dla zagadnienia charakteru i możliwości odrzucenia wniesionego zażalenia nie ma znaczenia fakt wadliwego pouczenia skarżącej o przysługującym jej środku zaskarżenia. Nieprawidłowe pouczenie w tym zakresie nie powoduje bowiem, że wniesiony środek jest skuteczny, a jedynie może stanowić to podstawę do przywrócenia stronie terminu do wniesienia wymaganego przez prawo środka odwoławczego, w sytuacji gdy termin do jego złożenia już upłynął, a strona uchybiła temu terminowi stosując się do wadliwego pouczenia sądu (p. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 9 maja 2006 r., sygn. akt I OZ 1052/09, z dnia 28 maja 2013 r., sygn. akt II OZ 392/12, dostępne w Internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach - https://cbois.nsa.gov.pl).
Z przedstawionych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. oddalił zażalenie, jako pozbawione uzasadnionych podstaw.