Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniosek H. W. o wymierzenie grzywny Prezesowi Sądu Okręgowego w Gdańsku za nieprzekazanie odpowiedzi na skargę dotyczącą bezczynności w sprawie udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że z akt sprawy o sygnaturze II SAB/Gd 26/17 wynika, iż skarga na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w Gdańsku w sprawie wniosku H. W. z dnia [...] stycznia 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej wpłynęła do organu w dniu 30 marca 2017 r., zaś 5 kwietnia 2017 r. Wiceprezes Sądu Okręgowego w Gdańsku, działając w imieniu organu, przekazał skargę wraz aktami sprawy i pismem stanowiącym odpowiedź na skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, o czym organ poinformował wnioskodawczynię osobnym pismem - okoliczności te nie są sporne. Kwestią sporną jest natomiast to, czy pismo organu z dnia 5 kwietnia 2017 r. – podpisane w imieniu organu przez Wiceprezesa Sądu Okręgowego w Gdańsku stanowiło odpowiedź na skargę, a tym samym czy stanowi wykonanie przez organ jednego z obowiązków wskazanych w art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 j.t.), "p.p.s.a". W myśl art. 22 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych - prezes sądu kieruje sądem i reprezentuje go na zewnątrz, natomiast zgodnie z art. 22b § 1 tej ustawy prezesa sądu zastępuje wiceprezes sądu.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Wiceprezes Sądu Okręgowego w Gdańsku był upoważniony do działania w sprawie w imieniu Prezesa Sądu Okręgowego w Gdańsku, w tym do sporządzenia i podpisania odpowiedzi na skargę. Nadto organ, w świetle bezopornych okoliczności sprawy, dochował 15-dniowego terminu na przekazanie do Wojewódzkiego Sądu skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła H. W., podnosząc że Wiceprezes Sądu Okręgowego w Gdańsku w dacie doręczania sądowi i wnioskodawczyni poszczególnych pism nie wykazał, że jest uprawniony do reprezentowania Sądu Okręgowego w Gdańsku przed Sądem I instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do z art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2016, poz. 1764 t.j.) w zw. z art. 54 § 2 p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 15 dni od dnia jej otrzymania. W razie niezastosowania się do ww. obowiązków art. 55 § 1 p.p.s.a. przewiduje możliwość wymierzenia na wniosek skarżącego organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.
Z powyższego wynika, że nałożenie grzywny na organ może nastąpić w sytuacji złożenia przez skarżącego wniosku oraz niewykonania bądź nieprawidłowego wykonania przez organ obowiązków. W niniejszej sprawie wprawdzie skarżąca złożyła stosowny wniosek, jednakże organ, którego bezczynność jest przedmiotem skargi, prawidłowo wywiązał się ze swoich obowiązków, tj. przekazał w ustawowym terminie skargę z aktami oraz odpowiedzią na skargę.
Skarżąca w zażaleniu kwestionowała upoważnienie wiceprezesa sądu do występowania w imieniu prezesa sądu, a co za tym idzie, zdaniem H. W., organ w sprawie nie złożył wcale odpowiedzi na skargę, w związku z czym pozostaje w bezczynności.
Zgodnie z art. 22 § 1 pkt 1 – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 2062 j.t.) prezes sądu kieruje sądem i reprezentuje sąd na zewnątrz, z wyjątkiem spraw należących do kompetencji dyrektora sądu. W myśl zaś art. 22b § 1 ww. ustawy prezesa sądu zastępuje wiceprezes sądu, a w razie jego nieobecności - wyznaczony sędzia.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższe przepisy w sposób jednoznaczny upoważniają wiceprezesa sądu do zastępowania prezesa sądu w sprawach należących do jego kompetencji związanych z kierowaniem i reprezentacją sądu na zewnątrz. W świetle powyższego zarzuty H. W. odnoszące się do braku umocowania wiceprezesa do występowania w imieniu prezesa sądu uznać należało za bezzasadne, bowiem umocowanie to wynika wprost z ustawy, co z resztą słusznie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny.
Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.