Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 14 grudnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie przyznał adwokatowi A. Ł. wynagrodzenie tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu R. S. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł R. S., wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu wskazał, że brak jest podstaw do przyznania wynagrodzenia ustanowionemu pełnomocnikowi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako P.p.s.a., wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wniosek adwokata o przyznanie wynagrodzenia nieopłaconej pomocy prawnej jest rozpoznawany przez sąd lub referendarza z uwzględnieniem przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), przy czym, zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2009 r. Nr 146, poz. 1188 ze zm.), koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ponosi Skarb Państwa.
Zatem ustalenie i przyznanie wynagrodzenia pełnomocnikowi z urzędu ramach przyznanego i wykonanego prawa pomocy jest tzw. postępowaniem wpadkowym (ubocznym, incydentalnym). W ramach tego postępowania sąd przyznaje takiemu pełnomocnikowi, wynagrodzenie z własnych środków finansowych. Środek procesowy jakim jest zażalenie na postanowienie Sądu przysługuje tylko adwokatowi będącemu jedyną stroną wskazanego postępowania wpadkowego.
Skoro zatem z wnioskiem o przyznanie wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną wystąpił adwokat A. Ł. i w wyniku rozpoznania tego wniosku wydane zostało postanowienie, to wniesienie zażalenia na to postanowienie przez R. S., było niedopuszczalne.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 180 P.p.s.a. w zw. z art. 178 oraz art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia