Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 2 września 2015 r., sygn. akt II SA/Lu 491/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę R. P. z udziałem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie.
Sąd I instancji wskazał, że w dniu 15 czerwca 2015 r. R. P. złożył za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie pismo zatytułowane "zażalenie", skierowane do Sądu.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 9 lipca 2015 r. skarżący został wezwany do usunięcia – w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania – braków formalnych wskazanej wyżej skargi, poprzez wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu lub zaskarżanej czynności. Wezwanie do wykonania tego zarządzenia doręczono skarżącemu w dniu 15 lipca 2015 r. (k. 13).
W zakreślonym terminie skarżący nie wykonał wezwania, zaś w dniu 23 lipca 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie przekazało Sądowi pismo nadesłane do tego organu, w którym skarżący poinformował Sąd, że numer zaskarżonego aktu to: "sygnatura akt II SA/Lu 491/15", zaś jego data to: "a) 27 kwietnia 2015 r., b) 9 lipca 2015 r., c) 15 czerwca 2015 r.".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wskazał, że nie mógł nadać dalszego biegu skardze, albowiem z jej treści nie wynikało, jakiego aktu bądź czynności Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie dotyczyła ta skarga. W takiej sytuacji wobec nieusunięcia przez skarżącego braków skargi w zakreślonym terminie, Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
W niniejszej sprawie Sąd I instancji przyjął, że skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi, bowiem nie wskazał numeru i daty zaskarżonego aktu (decyzji, postanowienia i innego aktu) lub zaskarżonej czynności, co powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Z takim stanowiskiem Sądu I instancji nie sposób się zgodzić. Wskazać bowiem należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych funkcjonuje pogląd, zgodnie z którym nie można uznać, że każde nieuzupełnienie braków formalnych pisma będzie prowadziło do sytuacji pozostawienia go bez rozpoznania, bądź odrzucenia. Podstawą takiego rozstrzygnięcia może być tylko brak istotny, tzn. taki, którego nieusunięcie uniemożliwia nadanie pismu dalszego biegu (por. postanowienie NSA z 20 września 2012 r., I OSK 1946/12). W niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z taką sytuacją. Należy uznać, że z odpowiedzi na skargę oraz akt administracyjnych wynika jakiego aktu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie dotyczy wniesiona skarga. A zatem stwierdzić trzeba, że w niniejszej sprawie nie było podstaw do odrzucenia skargi.
Podkreślić także należy, że nieprawidłowe wykonanie wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi nie powinno powodować automatycznie odrzucenia skargi. Odmienna interpretacja - taka jak zastosowana przez Sąd I instancji - jest w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zbyt rygorystyczna. Oznacza ona zamknięcie stronie prawa do sądu, co w tym przypadku stanowiłoby naruszenie zasady zapisanej w art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 i art. 78 Konstytucji RP. Nadmiernie rygorystyczne stanowisko jakie zajął Sąd I instancji, sprzeczne z prokonstytucyjną wykładnią przepisów procesowych, naruszyłoby podstawowe zasady oraz swobody obywatelskie.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.