Postanowienie NSA z 4 marca 2010 r., I OZ 159/10

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 4 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 12 stycznia 2010 r., sygn. akt II SA/Sz 270/09 o odrzuceniu zażalenia na postanowienie z dnia 14 grudnia 2009 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej

Sprawa

w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Ewa Dzbeńska przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 12 stycznia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił zażalenie R. S. na postanowienie tego Sądu z dnia 14 grudnia 2009 r. odrzucające jego skargę kasacyjną od wyroku z dnia 7 października 2009 r. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że skarżący, mimo prawidłowego pouczenia, sporządził osobiście zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej.

Zażalenie na postanowienie z dnia 12 stycznia 2010 r. wniósł R. S. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że ma on prawo wnieść środek odwoławczy od orzeczeń kończących postępowanie bez przymusu adwokackiego. Ponadto wniósł o wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem czy art. 175 i art. 194 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi są zgodne z Konstytucją.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie posiada usprawiedliwionych podstaw.

Art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako P.p.s.a., w sposób jednoznaczny wskazuje, iż zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej winno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, podkreślając jednocześnie, iż odpowiednie zastosowane znajduje przepis art. 175 § 2 P.p.s.a., w którym określony został katalog podmiotów zwolnionych od obowiązku zachowania przymusu adwokacko – radcowskiego. R. S., pomimo pouczenia udzielonego przez Sąd I instancji, sporządził osobiście zażalenie na postanowienie z dnia 14 grudnia 2009 r., odrzucające skargę kasacyjną, również sporządzoną przez niego osobiście. Z akt sprawy nie wynika, aby R. S. był adwokatem lub radcą prawnym, ani którąkolwiek z osób wskazanych w art. 175 § 2 P.p.s.a. Zasadnym zatem było stanowisko Sądu I instancji, który uznał, iż zażalenie było niedopuszczalne, zaś postanowienie o jego odrzuceniu odpowiada prawu.

Odnośnie podniesionej przez stronę kwestii zbadania konstytucyjności art. 175 i art. 194 § 4 P.p.s.a., to zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest ku temu podstaw, gdyż treść powołanych przepisów jest wystarczająco jasna i w ocenie sądu nie stoi w sprzeczności z przepisami Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.