Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 20 października 2016 r. odrzucił sprzeciw V. od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 28 czerwca 2016 r. w przedmiocie pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
W dniu 22 października 2016 r. Sąd wysłał V. odpis powyższego postanowienia z dnia 20 października 2016 r. wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem o możliwości złożenia zażalenia.
W dniu 23 listopada 2016 r. do Sądu wpłynęło zażalenie V. od postanowienia z dnia 20 października 2016 r.
Jak wynika z informacji zawartej w piśmie Poczty Polskiej z dnia 14 kwietnia 2017 r. (k-877 akt sądowych) w wyniku przeprowadzonego postępowania reklamacyjnego, przesyłkę zawierającą odpis ww. postanowienia wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem o przysługującym środku zaskarżenia, uznano za zaginioną.
W związku z powyższym w dniu 23 maja 2017 r. zarządzono o ponownym przesłaniu postanowienia z dnia 20 października 2016 r. V. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 5 czerwca 2017 r. o sygn. akt I SA/Wa 929/13 odrzucił zażalenie V. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 października 2016 r. sygn. akt I SA/Wa 929/13
Zażalenie V. wniesione w dniu 22 listopada 2016 r. (data pieczęci na kopercie) Sąd uznał za niedopuszczalne, gdyż zostało wniesione przedwcześnie. Stosownie do wcześniej przytoczonego art. 194 § 2 p.p.s.a. zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od doręczenia postanowienia. Jak wynika z informacji nadesłanej przez Pocztę Polską, przesyłkę zawierającą postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2006 r. uznano za zaginioną. Oznacza to, iż nie została ona doręczona stronie, a co za tym idzie nie rozpoczął biegu termin do prawidłowego wniesienia środka odwoławczego.
Termin ten rozpoczął zdaniem Sądu swój bieg dopiero po prawidłowym doręczeniu stronie odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła V. z siedzibą w Warszawie. Jak wskazała, przedwczesność skierowanego zażalenia wynikała nie z jej zaniedbania procesowego, lecz miało swoje źródło w niedoręczonej bez winy uczestnika przesyłce pocztowej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Jak wyjaśnił to Sąd pierwszej instancji, stosownie do treści art. 194 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., powoływana dalej "p.p.s.a."), zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. Zgodnie z art. 197 § 1 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Stosownie do art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Tym samym uznać należy, że wniesienia zażalenia na postanowienie, które nie zostało doręczone, uznać należy za niedopuszczalne. Poza literalnym oparciem w przepisach, stanowisko to znajduje uzasadnienie funkcjonalne, wszak trudno sformułować zastrzeżenia wobec argumentacji postanowienia, które nie zostało doręczone, a zatem z którego uzasadnieniem co do zasady uczestnik postępowania nie mógł się zapoznać.
W okolicznościach sprawy bezsporne jest, że zażalenie zostało wniesione przez Spółkę przed doręczeniem jej skutecznie postanowienia, na które wnosi ona zażalenie. Tym samym spełnione zostały przesłanki odrzucenia zażalenia. Przywołane przepisy nie wiążą dopuszczalności odrzucenia zażalenia z kwestią winy uczestnika wnoszącego zażalenie. Nie ma również podstaw do zmiany sposobu liczenia terminu, tak jakby oczekiwał tego uczestnik, Sąd jest bowiem związany przywołanymi przepisami prawa.
Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.