Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt III SA/Kr 794/16 odrzucił skargę K. J. na przekazanie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. wniosków z dnia 1 lipca 2015 r. o wydanie zaświadczeń do załatwienia Komendantowi Powiatowemu Policji w K. z uwagi na to, że zaskarżona czynność pozostaje poza zakresem właściwości sądów administracyjnych.
Skarżący pismem z dnia 27 lipca 2016 r. wniósł o uzupełnienie ww. postanowienia o: "uzupełnienie orzeczenia w zakresie zarzutów i przepisów pominiętych w postępowaniu sądowym." Dodał, że sąd pominął treść art. 150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (t.j., Dz.U. z 2016 r., poz. 718, dalej p.p.s.a.) i w związku z tym "....orzeczenie wymaga uzupełnienia rozstrzygnięcia co do zgodności z prawem czynności przekazania wniosków do innego organu, a w razie stwierdzenia, iż czynności te były podjęte bez podstawy prawnej, zastosowanie następczej kontroli postępowań po tych czynnościach podjętych i wydanych orzeczeń, jako postepowań administracyjnych obarczonych wadą nieważności z mocy prawa, jak i niewykonalnych i nie wiążących w zakresie przypisywanego im zwolnienia Komendanta wojewódzkiego Policji w K. z obowiązku działania w sprawach wniesionych w pierwszej instancji".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2016 r. oddalił wniosek o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 czerwca 2016 r. uznając, iż nie zachodzą przesłanki wskazane w art. 157 § 1 p.p.s.a.
Sąd zwrócił uwagę, że przedmiotowym postanowieniem nie rozstrzygnięto merytorycznie skargi, lecz Sąd wydał postanowienie o charakterze procesowym, tj. o jej odrzuceniu, gdyż zaskarżona do sądu administracyjnego przez skarżącego czynność faktyczna Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., polegająca na przekazaniu w dacie 13 i 24 lipca 2015 r. złożonych przez skarżącego do tego organu dwóch wniosków z dnia 1 lipca 2015 r. o wydanie zaświadczenia o żądanej treści, nie mieści się w ramach kognicji sądu administracyjnego, określonej przepisem art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. Wobec powyższego obowiązkiem Sądu, w świetle art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. było wydanie postanowienia o odrzuceniu skargi.
Ponadto zwrócono uwagę, że Sąd nie mógł uzupełnić orzeczenia o żądane przez skarżącego kwestie w sytuacji, gdy skarga pozostaje poza zakresem jego właściwości, jak to miało miejsce w tym przypadku i żadnych innych elementów w postanowieniu tym Sąd nie miał obowiązku zamieścić (argument z treści art. 222 p.p.s.a.). Mógłby to natomiast uczynić, ale tylko wtedy, gdyby skarga dotyczyła takiego aktu lub czynności, które mieszczą się w katalogu aktów prawnych i czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, a sąd administracyjny rzeczywiście pominął w orzeczeniu te akty lub czynności, które były objęte przedmiotem skargi. Skoro skarga była niedopuszczalna, to trudno uznać za zasadne żądanie skarżącego uzupełnienia przedmiotowego postanowienia. Pozbawiony z tego względu jest również zarzut pominięcia przez Sąd przy wydawaniu tego postanowienia treści art. 150 p.p.s.a.
Końcowo Sąd stwierdził, że treść wniosku skarżącego i zawarte w nim żądanie stanowi de facto polemikę z treścią uprzednio podjętego postanowienia o odrzuceniu skargi.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł K. J., nie zgadzając się z wykładnią art. 157 § 1 p.p.s.a., dokonaną przez Sąd pierwszej instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie podlega oddaleniu.
W myśl art. 157 § 1 p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Strona może również złożyć wniosek o uzupełnienie postanowienia (art. 166 p.p.s.a.). Uzupełnienie wyroku (postanowienia) ma zatem miejsce w dwóch przypadkach. Po pierwsze, wówczas, jeśli sąd pominął w nim niektóre akty lub czynności objęte skargą albo orzekł tylko co do części rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia. Po drugie, jeśli sąd nie zamieścił w wyroku (postanowieniu) dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew zarzutom zawartym w zażaleniu, żadna z wymienionych okoliczności, która uzasadniałaby uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 czerwca 2016 r., nie występuje. Sąd ten orzekł o całości skargi, bowiem odrzucił ją na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. z uwagi na to, że zaskarżona czynność nie mieści się w katalogu aktów prawnych i czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Natomiast to stanowisko Sądu mogło zostać jedynie zakwestionowane przez zaskarżenie postanowienia z dnia 28 czerwca 2016 r. w drodze środka odwoławczego (w tym przypadku skargi kasacyjnej), a zatem niemożliwe było uzupełnienie powyższego postanowienia, na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.