Postanowienie NSA z 6 grudnia 2016 r., I OZ 1602/16

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 6 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 lipca 2016 r., sygn. akt III SA/Kr 1468/15 odmawiające uwzględnienia wniosku o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 stycznia 2016 r. sygn. akt III SA/Kr 1468/15

Sprawa

w sprawie ze skargi K. J. na postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia postanawia oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Jolanta Rudnicka przewodniczący

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 13 stycznia 2016 r., sygn. akt III SA/Kr 1468/15 oddalił skargę K. J. na postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia 28 września 2015 r. w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia.

Skarżący pismem z dnia 23 lutego 2016 r., nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 24 lutego 2016 r. wniósł o uzupełnienie tego wyroku, na zasadzie art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718, dalej p.p.s.a.) uznając, że Sąd nie orzekł o całości wniesionej przez niego skargi. Wskazał, że domagał się wydania rozstrzygnięcia w zakresie stwierdzenia bezskuteczności czynności przekazania jego wniosku o wydanie zaświadczenia o żądanej treści, adresowanego do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., do Komendanta Powiatowego Policji w K. celem rozpoznania wniosku. Dalej skarżący wyjaśnił, że zaskarżył nie tylko orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., utrzymujące w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w K., ale też zaskarżył czynność przekazania jego wniosku według właściwości. Podniósł, że w treści skarg poruszył kwestię nieskuteczności i bezprawności przekazania wniosku, zaznaczając, iż organ, który uznaje się niewłaściwy w sprawie, winien wydać w tej sprawie stosowne postanowienie.

Zdaniem skarżącego wydane w sprawie orzeczenie Sądu nie rozstrzyga o zgodności czy niezgodności z prawem czynności przekazania wniosku według właściwości, podczas, gdy skarżący złożył niepozostawiający wątpliwości interpretacyjnych wniosek o wydanie zaświadczenia o żądanej treści.

Argumentacja wniosku o uzupełnienie wyroku została powtórzona przez skarżącego w piśmie procesowym z dnia 28 maja 2016 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 7 lipca 2016 r. odmówił uwzględnienia wniosku o uzupełnienie wyroku.

Sąd wskazał, że w rozpoznawanej sprawie skarżący w skardze (na str. 1) w sposób wyraźny i nie budzący żadnych wątpliwości określił przedmiot zaskarżenia: "Zaskarżam w całości postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] września 2015 roku numer [...]..." W dalszej jej treści także podkreślał, że skarga dotyczy zaskarżonego postanowienia, gdyż podnosił na str. 3 skargi: "...w związku z dalszymi okolicznościami zawartymi w zaskarżonym postanowieniu, gdzie w sposób jednoznaczny organ skarżony, za organem pierwszej instancji odnosi się do innych..." Ustalenia te potwierdzają też wnioski w petitum skargi:...wnoszę o uchylenie zaskarżonego orzeczenia [...] Komendanta wojewódzkiego Policji w K., jak i utrzymanego nim w mocy prawnej orzeczenia organu pierwszej instancji..."(na str.

1. oraz w końcowym jej fragmencie: "Mając na względzie powyższe okoliczności....uważam, że uchylenie orzeczeń obu instancji jest uzasadnione...". W żadnym zdaniu skargi nie ma natomiast nawiązania do błędnego przekazania jego wniosku o wydanie zaświadczenia do Komendanta Powiatowego Policji w K., także brak jest tego w piśmie procesowym z dnia 8 listopada 2015 r., w którym skarżący podkreślił, że "Podnoszone dodatkowe okoliczności nie zmieniają zakresu skargi, lecz stanowią wyłącznie uzasadnienie co do okoliczności możliwego dopuszczenia się rażących naruszeń przepisów prawa...".

Sąd zauważył następnie, że nawiązanie do przekazania wniosku skarżącego o wydanie zaświadczenia pojawia się dopiero we wniosku o uzupełnienie wyroku, w którym skarżący domaga się wydania rozstrzygnięcia w zakresie stwierdzenia bezskuteczności czynności przekazania jego wniosku o wydanie zaświadczenia.

Z samej treści tego wniosku wynika, że skarżący tak naprawdę ponownie kwestionuje kontrolowane już przez sąd administracyjny postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., co jest niedopuszczalne, gdyż wniosek o uzupełnienie wyroku nie jest i nie może być "dodatkowym środkiem zaskarżenia" uruchamiającym jeszcze jedno, dodatkowe, poza przewidzianymi przez Postępowanie przed sądami administracyjnymi, postępowanie kontrolne.

W ocenie Sądu, w wyroku z dnia 13 stycznia 2016 r. orzeczono więc, wbrew twierdzeniom skarżącego, o całości skargi. Wniosek o uzupełnienie wyroku był zatem nieuzasadniony i należało odmówić jego uwzględnienia.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł K.J., nie zgadzając się z rozstrzygnięciem Sądu pierwszej instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie jest zasadne.

W myśl art. 157 § 1 p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Powyższe oznacza, że uzupełnienie wyroku ma miejsce w dwóch przypadkach. Po pierwsze, jeśli sąd pominął w nim niektóre akty lub czynności objęte skargą albo orzekł tylko co do części rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia. Po drugie, jeśli sąd nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew twierdzeniom skarżącego, żadna z wymienionych okoliczności, która uzasadniałaby uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 stycznia 2016 r. nie występuje. Jak wynika z treści skargi, skarżący przedmiotem zaskarżenia objął postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] września 2015 r. o odmowie wydania zaświadczenia. Postanowienie to było przedmiotem oceny zgodności z prawem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 13 stycznia 2016 r. oddalił skargę. Wskazanym wyrokiem orzeczono więc o całości skargi, a zakres uzupełnienia, jakiego domaga się skarżący, nie mieści się w katalogu określonym w art. 157 § 1 p.p.s.a. Natomiast jeżeli skarżący nie zgadzał się z wyrokiem Sądu, co wynika z treści wniosku, to winien je zaskarżyć w drodze skargi kasacyjnej, bowiem wniosek o uzupełnienie orzeczenia nie może stanowić polemiki ze stanowiskiem, jakie Sąd zawarł w tym orzeczeniu.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.