Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 2 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 2027/14 Przewodniczący pozostawił bez rozpoznania wniosek P. H. o wyłączenie sędziego WSA Sławomira Antoniuka i sędziego WSA Joanny Kube od orzekania w sprawie.
W uzasadnieniu zarządzenia wskazano, że z uwagi na to, że wniosek o wyłączenie zawierał braki formalne, tj. brak było pełnomocnictwa upoważniającego pełnomocnika do reprezentowania skarżącego w niniejszej sprawie, Sąd pismem z dnia 16 marca 2015 r. wezwał pełnomocnika skarżącego do nadesłania stosownego pełnomocnictwa w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Jednocześnie Sąd wskazał, że dołączone do skargi pełnomocnictwo z dnia 16 października 2014 r. jest niewystarczające, ponieważ upoważnia pełnomocnika do działania w imieniu skarżącego w sprawie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, a nie w sprawie dotyczącej umorzenia postępowania w sprawie odmowy powołania skarżącego do służby stałej.
W dniu 25 marca 2015 r. pełnomocnik skarżącego wniósł pismo, w którym wskazał, że w aktach znajduje się już – w jego ocenie, prawidłowe pełnomocnictwo z dnia 16 września 2014 r.
Wobec niewykonania zarządzenia z dnia 16 marca 2015 r. Przewodniczący pozostawił bez rozpoznania wniosek o wyłączenie na podstawie art. 49 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.".
Zażalenie na powyższe zarządzenie wniósł P. H. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Jeżeli pismo takie podpisał pełnomocnik strony, to jest on obowiązany dołączyć do pisma dokument pełnomocnictwa, jeżeli już wcześniej go nie złożył (art. 46 § 3 P.p.s.a.). Przyjmuje się, że brak pełnomocnictwa jest brakiem formalnym pisma procesowego, który może być usunięty w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a., z tym, że skutki nieuzupełnienia tego braku w terminie (pozostawienie bez rozpoznania lub odrzucenie) uzależnione są od rodzaju wniesionego pisma. W przypadku, gdy pomimo wezwania Sądu pełnomocnik nie przedkłada prawidłowego dokumentu, upoważniającego do reprezentowania strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym przewodniczący na podstawie art. 49 § 1 P.p.s.a. powinien wezwać stronę do uzupełnienia braków formalnych pisma poprzez jego podpisanie.
Odrzucenie lub pozostawienie bez rozpoznania pisma procesowego, podpisanego przez pełnomocnika, który w wyznaczonym terminie nie wykazał swoich uprawnień do reprezentowania strony, bez uprzedniego wezwania strony do podpisania pisma, jest przedwczesne. Podpisanie wniosku o wyłączenie sędziego, skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego czy też wniosku o przywrócenie terminu jest bowiem brakiem formalnym, który może uzupełnić sama strona.
W rozpoznawanej sprawie adwokat B. K. wnosząc w imieniu P. H. wniosek o wyłączenie sędziego WSA Sławomira Antoniuka i sędziego WSA Joanny Kube nie dołączył do akt sprawy pełnomocnictwa udzielonego mu przez mocodawcę do występowania przed sądami administracyjnymi. Ponadto należy podkreślić, że pełnomocnictwo z dnia 16 października 2014 r. obejmujące umocowanie do reprezentowania P. H. w sprawie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej dotyczyło innego przedmiotu sprawy niż określony w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2014 r.
W takiej sytuacji zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że wystąpiły przesłanki do zastosowania art. 49 § 1 P.p.s.a. i wezwał adwokata do usunięcia stwierdzonego braku formalnego. Jednakże nieuzupełnienie w zakreślonym terminie braków formalnych wniosku o wyłączenie sędziów nie dawało jeszcze podstaw do pozostawienia wniosku bez rozpoznania na podstawie art. 49 § 2 P.p.s.a. Sąd I instancji powinien bowiem podjąć próbę usunięcia braku formalnego wniosku na podstawie art. 49 § 1 P.p.s.a. poprzez skierowanie stosownego wezwania bezpośrednio do strony skarżącej, tj. wezwać do podpisania wniosku.
Wobec powyższego zastosowanie w sprawie art. 49 § 2 P.p.s.a. uznać należało za przedwczesne.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.