Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 13 stycznia 2016 r., sygn. akt III SA/Kr 1469/15 oddalił skargę K.J. na postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia.
Skarżący pismem z dnia 23 lutego 2016 r., nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 24 lutego 2016 r. wniósł o uzupełnienie tego wyroku, na zasadzie art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718, dalej p.p.s.a.) uznając, że Sąd nie orzekł o całości wniesionej przez niego skargi. Wskazał, że domagał się wydania rozstrzygnięcia w zakresie stwierdzenia bezskuteczności czynności przekazania jego wniosku o wydanie zaświadczenia o żądanej treści, adresowanego do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., do Komendanta Powiatowego Policji w K. celem rozpoznania wniosku. Dalej skarżący wyjaśnił, że zaskarżył nie tylko orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., utrzymujące w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w K., ale też zaskarżył czynność przekazania jego wniosku według właściwości. Podniósł, że w treści skarg poruszył kwestię nieskuteczności i bezprawności przekazania wniosku, zaznaczając, iż organ, który uznaje się niewłaściwy w sprawie, winien wydać w tej sprawie stosowne postanowienie.
Zdaniem skarżącego wydane w sprawie orzeczenie Sądu nie rozstrzyga o zgodności czy niezgodności z prawem czynności przekazania wniosku według właściwości, podczas, gdy skarżący złożył niepozostawiający wątpliwości interpretacyjnych wniosek o wydanie zaświadczenia o żądanej treści.
Argumentacja wniosku o uzupełnienie wyroku została powtórzona przez skarżącego w piśmie procesowym z dnia 28 maja 2016 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 7 lipca 2016 r. odmówił uwzględnienia wniosku o uzupełnienie wyroku.
Sąd wskazał, że w rozpoznawanej sprawie skarżący w skardze (na str. 1) w sposób wyraźny i nie budzący żadnych wątpliwości określił przedmiot zaskarżenia: "Zaskarżam w całości postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...]września 2015 roku numer [...]..." Ustalenia te potwierdzają też wnioski w petitum skargi:...wnoszę o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, jak i utrzymanego nim w mocy prawnej orzeczenia organu pierwszej instancji..."(na str. 1).
Następnie Sąd podniósł, że skarżący co prawda żądał w tym przypadku w skardze także "stwierdzenia wadliwości czynności przekazania mojego wniosku o wydanie zaświadczenia żądanej treści, adresowanego do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., który adresat przekazał do Komendanta Powiatowego Policji w K., jako podjętej faktycznie bez podstawy prawnej i bezskutecznej...", to jednak nie można żądać uzupełnienia wyroku, jeżeli sąd nie uwzględnił wszystkich żądań zawartych w skardze, np. żądania (na podstawie art. 135 p.p.s.a.) uchylenia wszystkich aktów lub czynności wydanych lub podjętych w granicach skargi. Sąd orzeka bowiem w granicach danej sprawy, którą w tym wypadku była kwestia wydania zaświadczenia o żądanej przez skarżącego treści, a więc skontrolowania zgodności z prawem wydanego w tej kwestii postanowienia odmawiającego skarżącemu wydania zaświadczenia o żądanej treści, i nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, jak to stanowi art. 134 § 1 p.p.s.a.
Ponadto, zdaniem Sądu, nawiązując do kwestii przekazania wniosku skarżącego o wydanie zaświadczenia we wniosku o uzupełnienie wyroku, domagając się w nim wydania rozstrzygnięcia w zakresie stwierdzenia bezskuteczności czynności przekazania jego wniosku o wydanie zaświadczenia skarżący tak naprawdę ponownie kwestionuje kontrolowane już przez sąd administracyjny postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., co jest niedopuszczalne, gdyż wniosek o uzupełnienie wyroku nie jest i nie może być "dodatkowym środkiem zaskarżenia" uruchamiającym jeszcze jedno, dodatkowe, poza przewidzianymi przez przepisy p.p.s.a. postępowanie przed sądami administracyjnymi. W wyroku z dnia 13 stycznia 2016 r. orzeczono więc o całości skargi. Wniosek o uzupełnienie wyroku był zatem nieuzasadniony i należało odmówić jego uwzględnienia.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł K.J. nie zgadzając się z rozstrzygnięciem Sądu pierwszej instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
W myśl art. 157 § 1 p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Powyższe oznacza, że uzupełnienie wyroku ma miejsce w dwóch przypadkach. Po pierwsze, jeśli sąd pominął w nim niektóre akty lub czynności objęte skargą albo orzekł tylko co do części rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia. Po drugie, jeśli sąd nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew zarzutom zawartym w zażaleniu, żadna z wymienionych okoliczności, która uzasadniałaby uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 stycznia 2016 r. nie występuje. Jak wynika z treści skargi, skarżący przedmiotem zaskarżenia objął postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] września 2015 r. o odmowie wydania zaświadczenia. Postanowienie to było przedmiotem oceny zgodności z prawem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 13 stycznia 2016 r. oddalił skargę. Wskazanym wyrokiem orzeczono więc o całości skargi, a zakres uzupełnienia, jakiego domaga się skarżący, nie mieści się w katalogu określonym w art. 157 § 1 p.p.s.a. Jak słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji, nie można żądać uzupełnienia wyroku tylko na tej podstawie, że nie uwzględniono wszystkich żądań zawartych w skardze. Sąd rozstrzyga bowiem w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.