Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 1134/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę kasacyjną [...] Spółka z o.o. z siedzibą w P. wniesioną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 21 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 1134/16 (pkt 1 postanowienia); zwrócił Spółce kwotę 100 zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej (pkt 2 postanowienia).
W uzasadnieniu Sąd ten podał, że ww. wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2017 r., po rozpoznaniu sprawy ze skargi E. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...].
Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi uczestnika postępowania [...] Spółka z o.o. z siedzibą w P. w dniu 16 maja 2017 r. (vide: zwrotne poświadczenie odbioru k. 93).
W dniu 20 czerwca 2017 r. (data nadania pisma w placówce pocztowej) [...] Spółka z o.o. z siedzibą w P., działając przez pełnomocnika, wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, uiszczając jednocześnie wpis sądowy w kwocie 100 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 178 p.p.s.a. odrzucił skargę kasacyjną, a na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 tej ustawy zwrócił kwotę uiszczonego wpisu. Sąd ten przytaczając treść art. 177 § 1 p.p.s.a. oraz art. 83 § 2 tej ustawy podał, że jak wynika z akt sprawy, zaskarżony wyrok został doręczony pełnomocnikowi uczestnika postępowania w dniu 16 maja 2017 r., a zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej upływał w dniu 15 czerwca 2017 r. (czwartek). Dzień ten był dniem ustawowo wolnym od pracy, a więc skargę kasacyjną należało wnieść najpóźniej w dniu 16 czerwca 2017 r. (piątek). Tymczasem skarga kasacyjna została wniesiona w dniu 20 czerwca 2017 r. (wtorek), co wynika z daty stempla pocztowego na kopercie od tego pisma. Oznacza to, że skargę kasacyjną wniesiono z uchybieniem 30-dniowego terminu, a zatem należało ją odrzucić.
W zażaleniu [...] Spółka z o.o. z siedzibą w P. zaskarżyła powyższe postanowienie w całości, wnosząc o jego uchylenie na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a., a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku, o uchylenie postanowienia w całości poprzez stwierdzenie, że skarga kasacyjna została wniesiona w terminie (art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.) oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu podniesiono, że odpis wyroku nie został prawidłowo doręczony, stosownie do art. 67 § 5 p.p.s.a. Podkreślono, że doręczenie dokonane pod adresem strony jest bezskuteczne wobec pełnomocnika, a więc nie wywiera skutku procesowego. Strona podniosła, że pełnomocnik Spółki wyraźnie, w sposób nie budzący wątpliwości wskazał w piśmie z dnia 31 stycznia 2017 r. adres do korespondencji i na żadnym etapie postępowania nie wnosił o doręczenia pod inny adres, niż ten wskazany w piśmie z dnia 31 stycznia 2017 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest zasadne.
Zgodnie z treścią art. 67 § 5 (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej p.p.s.a., w przypadku gdy ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonać tym osobom.
W niniejszej sprawie Spółkę [...] z siedzibą w P. reprezentowało dwóch pełnomocników: radca prawny K. R. (k.
42) oraz radca prawny J. D. (k. 68). Z uwagi na treść art. 76 § 3 p.p.s.a. wszelkie pisma należało kierować tylko do jednego z nich. Przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie precyzują, któremu pełnomocnikowi należy doręczać pisma. Wobec tego uznać należy, że sąd – zgodnie z art. 76 § 3 p.p.s.a. – może dokonać wyboru konkretnego pełnomocnika dopiero wtedy, gdy strona w treści udzielonego pełnomocnictwa procesowego lub w inny jednoznaczny sposób nie wskazała, któremu z ustanowionych przez nią pełnomocników należy dokonywać doręczeń (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 2005 r. sygn. akt FSK 2538/04; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2009 r. sygn. akt I FSK 232/09; podobnie B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Zakamycze 2005, str. 197). Tożsamy pogląd, tyle że na tle art. 141 § 3 Kodeksu postępowania cywilnego wyraził również Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 13 lutego 2004 r. sygn. akt IV CK 269/02, wskazując, że udzielenie substytucji powoduje, że substytuta i stronę łączy taki sam stosunek, jaki łączy stronę z pełnomocnikiem, ale nie uchyla kompetencji pełnomocnika, co oznacza, że od chwili udzielenia substytucji strona ma dwóch lub więcej równoprawnych pełnomocników. W takiej sytuacji ma zatem zastosowanie art. 141 § 3 K.p.c. nakazujący doręczanie pism sądowych tylko jednemu pełnomocnikowi. Powinien nim być pełnomocnik, którego adres, jako adres dla doręczeń, wskazała strona. Dopiero wówczas, gdy strona w sposób wyraźny nie wskaże, któremu pełnomocnikowi należy dokonywać doręczeń, wybór należy do sądu lub przewodniczącego.
Z akt sądowych niniejszej sprawy wynika, że w piśmie procesowym z dnia 31 stycznia 2017 r. (k.
40) Spółka wskazała radcę prawnego K. R. i adres dla doręczeń "[...] " ul. [...], [...] G. Skoro zatem z treści nagłówka pisma wyraźnie wynika, że uczestnik postępowania w jednoznaczny sposób określił, któremu z ustanowionych przez niego pełnomocników należy dokonywać doręczeń, to wszelka korespondencja sądowa w niniejszej sprawie powinna być kierowana właśnie na adres ustanowionego w tym celu pełnomocnika, tj. radcy prawnego K. R. Tym samym przesłanie odpisu wyroku na adres Spółki, a nie na adres wyznaczonego w tym celu pełnomocnika, było nieprawidłowe.
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny uznał zażalenie za uzasadnione i na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.
Odnosząc się do wniosku o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego, stwierdzić należy, że przepisy p.p.s.a. nie przewidują możliwości orzeczenia co do zwrotu kosztów w postępowaniu zażaleniowym. Zgodnie bowiem z art. 209 p.p.s.a. o zwrocie kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. W niniejszej sprawie zostało rozpoznane zażalenie na postanowienie w związku z czym Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o zwrocie kosztów postępowania zażaleniowego.