Uzasadnienie
W dniu [...] maja 2015 r. Gmina [...] reprezentowana przez pełnomocnika radcę prawnego [...] wniosła do sądu skargę na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] maja 2015 r. w przedmiocie ustalenia odszkodowania na rzecz Z. K. w łącznej kwocie 337.859 zł stanowiącej należność za grunt wydzielony pod drogę przejęty na rzecz Gminy [...], położony w [...] ha, zapisany w księdze wieczystej KW nr [...]. Do skargi dołączono dowód uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł.
Sąd na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej: p.p.s.a., pismem z dnia 5 sierpnia 2015 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącej Gminy w dniu 10 sierpnia 2015 r. – k. 57 akt sądowych) wezwał pełnomocnika skarżącej Gminy do uzupełnienia w terminie 7 dni stosunkowego wpisu sądowego od skargi w kwocie 3.179 zł,- złotych, pod rygorem odrzucenia skargi. Do pisma dołączono zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Sądu z dnia 17 lipca o wezwaniu pełnomocnika strony skarżącej do uzupełnienia wpisu od skargi w niniejszej sprawie o kwotę 3179 zł, stosownie do § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). W przesłanym zarządzeniu wskazano, że wymienioną kwotę należy uiścić w kasie Sądu (kasa czynna w godz. od 8:30 do 13:30) bądź na rachunek bankowy Sądu (konto: [numer rachunku zakryty]) w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi (k. 4 akt sądowych).
Pełnomocnik skarżącej Gminy w dniu 14 sierpnia 2015 r. przesłał do Sądu odpowiedź na wezwanie, wskazując, że w dniu 14 sierpnia 2015 r. uiścił należny wpis uzupełniający od skargi w kwocie 3.179 zł, przy czym zaznaczył, że błędnie wskazano odbiorcę jako Wielkopolski Urząd Wojewódzki w Poznaniu.
Zaskarżonym postanowieniem sąd skargę odrzucił ze względu na nieuiszczenie wpisu w prawidłowej wysokości w terminie.
Od tego postanowienia skarżąca złożyła zażalenie. Zarzuciła mu naruszenie:
- art. 220 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia RM z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wpisu poprzez niezasadne wezwanie skarżącej do uiszczenia uzupełniającego wpisu od skargi ponad uiszczoną kwotę 200 zł, który to wpis został niezasadnie ustalony jako wpis stosunkowy, nie zaś stały, pomimo że w sprawach dotyczących ustalenia odszkodowania za odjęte prawo własności nieruchomości powinien być pobierany wpis stały;
- art. 220 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 219 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 3 pkt 5 ww. rozporządzenia przez niezasadne odrzucenie skargi, gdy został uiszczony wpis we właściwej wysokości.
Wniosła o uchylenie tego postanowienia. Wskazała, że w sprawie powinien być pobierany wpis stały, nie zaś stosunkowy.
W odpowiedzi na to zażalenie Z. K. wniósł o odrzucenie zażalenia, gdyż gmina nie powinna była wnieść zażalenia, tylko skargę kasacyjną. W kolejnym piśmie wskazał na przepisy przejściowe ustawy nowelizującej p.p.s.a., zgodnie z którymi do sprawy rozpoznawanej zastosowanie mają przepisy dotychczasowej, a więc środkiem zaskarżenia właściwym w sprawie wydanego postanowienia jest skarga kasacyjna, nie zaś zażalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Natomiast skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.).
Należy również wskazać, że w myśl art. 219 § 2 p.p.s.a. opłatę sądową (w tym m.in. wpis sądowy) uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu.
W rozpoznawanej sprawie skarżąca uiściła wpis od skargi w wysokości 200 zł. Sąd uznał jednak, że w sprawie powinien być uiszczony wpis stosunkowy, zależny od wartości przedmiotu zaskarżenia, nie zaś wpis stały w wysokości 200 zł. Dlatego też, sąd wezwał skarżącą do uiszczenia brakującej kwoty wpisu. Skarżąca uiściła brakującą kwotę, lecz nie na rachunek sądu, tylko na rachunek bankowy Urzędu Wojewódzkiego w Poznaniu. Z treści nadesłanego druku przelewu z dnia 14 sierpnia 2015 r. wynika bowiem, że skarżąca pomimo prawidłowego oznaczenia wysokość uzupełniającego wpisu (3.179 zł) oraz przez kogo i tytułem jakiego postępowania wnoszona jest skarga, dokonała przelewu na inny rachunek bankowy niż ten wskazany w wezwaniu Sądu, tj. na rachunek bankowy Wojewódzkiego Urzędu Wojewódzkiego w Poznaniu o nr [numer rachunku zakryty] (k. 83 akt sądowych). Jak wynika z art. 219 § 2 p.p.s.a. opłata sądowa powinna być uiszczona gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. Nie jest wystarczające wykazanie, że stosowną opłatę uiszczono, ale na inny, nawet bardzo podobny numer rachunku bankowego. W takiej sytuacji nie można przyjąć, że skargę opłacono w terminie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2014 r. sygn. akt I GSK 1841/14). W związku z tym sąd zasadnie odrzucił skargę ze względu na brak jej prawidłowego opłacenia.
Nie zasługują przy tym na uwzględnienie argumenty podnoszone w zażaleniu, że wpis od skargi powinien być stały i wynosić 200 zł, nie zaś stosunkowy. Strona nie kwestionowała tego zarządzenia – nie wniosła bowiem od niego zażalenia. Na obecnym etapie postępowania sąd bada tylko, czy sąd prawidłowo odrzucił skargę (tzn. czy była ona prawidłowo opłacona), nie zaś zasadność wezwania do uiszczenia wpisu ze względu na przyjęcie, że w sprawie należny jest wpis stosunkowy. Ponadto, strona nie kwestionowała sposobu ustalenia wpisu od skargi także z tego powodu, że wniosła uzupełniony wpis. Twierdzenia odnoszące się do charakteru wpisu od skargi w tej sprawie podnoszone na tym etapie postępowania mogą zaś świadczyć o dążeniu strony do naprawienia błędu w prawidłowym wniesieniu wpisu od skargi, nie zaś o rzeczywiście odmiennym poglądzie na prawidłowy sposób ustalenia wpisu od wniesionej skargi.
Ponadto, sąd przyjmuje w sprawie konsekwentnie, że wpis pobierany od skargi powinien być obliczany stosunkowo do wartości przedmiotu zaskarżenia. Sprawa ze skargi Gminy jest bowiem kontynuacją sprawy zainicjowanej skargą Z. K. – po wyroku NSA z 4 stycznia 2012 r., I OSK 1289/11 oddalającym skargę kasacyjną Gminy w sprawie ze skargi Z. K. Sąd pobrał od Z. K. wpis stosunkowy od skargi.
Odnosząc się zaś do twierdzeń zawartych w odpowiedzi na zażalenie wskazać trzeba, że nie zasługują one na uwzględnienie. Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. nowelizującej p.p.s.a. (Dz.U. z 2015 r. poz. 658) przepisy p.p.s.a. w nowym brzmieniu stosuje się również do postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w życie. Zgodnie z orzecznictwem sądowym (por. m.in. postanowienie NSA z 8 grudnia 2015 r., I OSK 3100/15 i z 27 listopada 2015 r., II OZ 1194/15, w którym sąd rozpoznał zażalenie na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną wydane po 15 sierpnia 2015 r.), przez postępowania, o jakich mowa w tym przepisie, w odniesieniu do sytuacji odrzucenia skargi przez sąd rozumie się postępowania zainicjowanie wniesieniem środka zaskarżenia od postanowienia odrzucającego skargę. Na gruncie rozpoznawanej sprawy oznacza to, że w postępowaniach wszczętych przed dniem wejścia w życie tej nowelizacji (a więc gdy postanowienie sądu odrzucające skargę zostało wydane przed 15 sierpnia 2015 r.), dotyczących zaskarżenia postanowienia odrzucającego skargę z powodu nieuzupełnienia braków formalnych, właściwym środkiem zaskarżenia jest skarga kasacyjna. Jeżeli zaś kontrolowane postanowienie sądu zostało wydane, jak w rozpoznawanej sprawie, po 15 sierpnia 2015 r., stosuje się do niego przepisy w nowym brzmieniu, a więc od tego postanowienia przysługuje zażalenie. Wobec tego, Gmina wniosła prawidłowy środek prawny od tego postanowienia.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.