Postanowienie NSA z 7 lutego 2017 r., I OZ 161/17

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

dnia 7 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.Z. na pkt. 3 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lipca 2016 r., sygn. akt II SAB/Wa 159/16

Sprawa

w sprawie ze skargi A.Z. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: oddalić zażalenie

Skład

Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 28 lipca 2016 r., sygn. akt II SAB/Wa 159/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi A. Z. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej, stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, a bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W trzecim punkcie orzeczenia Sąd zasądził na rzecz A. Z. kwotę 100 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sąd, uzasadniając nieuwzględnienie wniosku strony o zasądzenie kosztów postępowania w zakresie wynagrodzenia pełnomocnika wskazał, że działający w sprawie adwokat w piśmie z dnia 24 maja 2016 r. w istocie przyłączył się do stanowiska skarżącego zaprezentowanego w skardze, nie zapoznał się z aktami sprawy i nie uczestniczył w rozprawie, bowiem sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym.

Zażalenie na trzeci punkt powyższego wyroku wniósł A. Z., reprezentowany przez adwokata, zarzucając Sądowi naruszenie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 oraz art. 206 ppsa poprzez zasądzenie na rzecz skarżącego kwoty 100 zł, podczas gdy prawidłowa kwota wynosi 597 zł.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej jako "ppsa", w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Stosownie zaś do art. 205 § 2 ppsa do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Wyjątek od powyższego wskazany jest w art. 206 ppsa, który wyraża zasadę miarkowania (stosunkowego rozdzielania) kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. Zgodnie z jego treścią, Sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Z powyższego wynika, że stosowanie art. 206 ppsa ustawodawca pozostawił do uznania sądu i uzależnił od wykazania zaistnienia uzasadnionego przypadku.

W rozpoznawanej sprawie, orzekając w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania, Sąd I instancji słusznie uznał, że zasadnym było odstąpienie od zasądzenia na rzecz skarżącego zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, z uwagi na wystąpienie przesłanki "uzasadnionego przypadku". Wojewódzki Sąd Administracyjny słusznie przyjął, że charakter i stopień zawiłości przedmiotowej sprawy oraz związany z tym bezpośrednio nakład pracy pełnomocnika, nie uzasadniają uwzględnienia żądania strony co do przyznania na jej rzecz żądanej kwoty za zastępstwo procesowe. Okoliczności niniejszej sprawy niewątpliwie dawały podstawę Sądowi I instancji do miarkowania wynagrodzenia pełnomocnika, poprzez dostosowanie tego wynagrodzenia do stopnia koniecznego nakładu pracy. Szczególnego podkreślenia wymaga zaś, że aktywność pełnomocnika w niniejszej sprawie sprowadzała się do napisania jednego pisma, z dnia 24 maja 2016 r., w którym domagał się on umorzenia postępowania z uwagi na rozpoznanie przez organ wniosku strony o udostępnienie informacji publicznej.

Odnosząc się do wniosku o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego, stwierdzić należy, że przepisy P.p.s.a. nie przewidują możliwości orzeczenia co do zwrotu kosztów w postępowaniu zażaleniowym. Zgodnie bowiem z art. 209 ppsa o zwrocie kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 ppsa. Natomiast w niniejszej sprawie zostało rozpoznane zażalenie na postanowienie.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.