Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 1339/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 9 lipca 2015 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez złożenie pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, przesyłka zawierająca ww. zarządzenie została skutecznie doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 15 lipca 2015 r. W zakreślonym terminie ww. braki formalne skargi nie zostały uzupełnione.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił o odrzuceniu skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.".
Zażalenie (błędnie zatytułowane "Skarga kasacyjna") na powyższe postanowienie wniósł K. J., domagając się jego uchylenia w całości oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 57 k.p.a. oraz art. 82 P.p.s.a. wobec tego, że pismo uzupełniające skargę (wraz z pełnomocnictwem) zostało przesłane listem poleconym na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dniu 22 lipca 2015 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 57 § 1 P.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Z kolei art. 46 § 3 P.p.s.a. oprócz wymienionych szczegółowo w § 1 i 2 tego artykułu wymogów formalnych, jakie takie pismo powinno spełniać, przewiduje obowiązek dołączenia do niego pełnomocnictwa, jeżeli pismo to wnosi pełnomocnik, który przedtem pełnomocnictwa nie złożył. Jednocześnie zgodnie z art. 37 § 1 P.p.s.a. pełnomocnik jest obowiązany przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Niedołączenie pisemnego pełnomocnictwa jest brakiem formalnym, który podlega uzupełnieniu w trybie określonym w art. 49 P.p.s.a.
W rozpoznawanej sprawie skarga wniesiona przez pełnomocnika skarżącego w dniu 20 maja 2015 r. zawierała braki formalne dotyczące pełnomocnictwa. Wezwanie do uzupełnienia tych braków było zatem w pełni uzasadnione.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego błędnie natomiast Sąd I instancji ocenił, że braki skargi nie zostały uzupełnione w terminie. W dacie odrzucenia skargi w aktach sprawy istotnie brak było pełnomocnictwa udzielonego radcy prawnemu K. M. przez K. J. Należy jednak zauważyć, że skarżący przedstawił dowód nadania w dniu 22 lipca 2015 r. przesyłki zawierającej żądane pełnomocnictwo. Ponadto, jak wynika z notatki urzędowej sporządzonej w dniu 26 października 2015 r. przez pracownika Sądu, po sprawdzeniu akt sprawy VII SA/Wa 1346/15 odnaleziono pismo procesowe pełnomocnika skarżącego z dnia 21 lipca 2015 r. skierowane do sprawy o sygn. akt VII SA/Wa 1339/15, do którego zostało dołączone pełnomocnictwo procesowe. Wskazane pismo zostało przesłane w jednej kopercie razem z tożsamym pismem do sprawy o sygn. akt VII SA/Wa 1346/15 i potraktowane jako odpis tego pisma.
Okoliczność omyłkowego dołączenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pełnomocnictwa do akt innej sprawy, w której stroną skarżącą jest K. J. nie może wywierać negatywnych skutków dla strony. W opisanych okolicznościach należy uznać, że skarżący nadesłał pełnomocnictwo w ustawowym terminie. Z tego względu zaskarżone postanowienie, jako oparte na błędnych ustaleniach faktycznych, należało uchylić.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
Odnosząc się do zawartego w zażaleniu wniosku o zasądzenie kosztów postępowania wskazać należy, że nie może on zostać rozpoznany, bowiem stosownie do art. 209 P.p.s.a. o zwrocie kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 P.p.s.a. Zgodnie z powyższą zasadą Naczelny Sąd Administracyjny obowiązany jest rozstrzygać o kosztach postępowania w orzeczeniu wydanym w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej od wyroku, natomiast w niniejszej sprawie zostało rozpoznane zażalenie od postanowienia.