Uzasadnienie
J. M. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu wniosek o przyznanie prawa pomocy, wskazując, iż zamierza zaskarżyć uchwałę Nr [...] Rady Miejskiej w N. z dnia [...] sierpnia 2016 r., dotyczącą rozpatrzenia wniesionego przez nią wezwania do usunięcia naruszenia prawa, skierowanego do organu na skutek podjęcia uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w N[...], w sprawie rozpatrzenia skargi T.R. "na działalność Burmistrza N.".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu - wydanym na podstawie art. 243 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.) dalej: "p.p.s.a." - postanowieniem z dnia 21 października 2016 r. odmówił wnioskodawczyni przyznania prawa pomocy, wskazując, iż skarga, którą zamierza złożyć, jest oczywiście bezzasadna, bowiem dotyczy aktu, który nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej.
Sąd Wojewódzki stwierdził, iż uchwała stanowiąca odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, wnoszone w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 446, ze zm.) dalej "u.s.g.", nie stanowi przedmiotu skargi do sądu administracyjnego, a jest jedynie elementem procedury otwierającej drogę do sądowej kontroli legalności przedmiotu zaskarżenia. Skargę do sądu można bowiem wnieść na uchwałę rady gminy, a nie na odpowiedź udzieloną na wezwanie do usunięcia naruszenia.
Po za tym Sąd wskazywał, iż uchwała podjęta przez radę gminy na skutek skargi powszechnej, regulowanej przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, nie może być w żadnym wypadku kwalifikowana jako akt podlegający zaskarżeniu, na podstawie art. 101 u.s.g. Nie zmienia tego również fakt, że zaskarżona uchwała została wydana przez Radę Miejską w N. w odpowiedzi na złożoną przez T. R. skargę określoną jako "wezwanie do usunięcia naruszenia prawa", wywołanego – jego zdaniem - uchwałą Rady Miejskiej w N. z dnia [...] lipca 2016 r., Nr [...]. Wszystkie te uchwały, niezależnie od swojej formy - w ocenie Sądu - dotyczyły bowiem rozstrzygnięcia przez Radę Miejską w N. skarg na działalność Burmistrza N, czyli skarg powszechnych, o których mowa w art. 229 pkt 3 k.p.a., a do tego rodzaju skargi nie ma zastosowania tryb zaskarżania uchwał uregulowany w art. 101 u.s.g.
J. M., w złożonym na powyższe postanowienie zażaleniu zakwestionowała jego prawidłowość.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W piśmiennictwie oraz orzecznictwie utrwalony jest pogląd, iż o oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy nie ulega najmniejszej wątpliwości, że skarga nie może zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, gdy obowiązujące prawo jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania zawartego w skardze bądź gdy zachodzą przesłanki niedopuszczalności skargi. Analizowany przepis jest instrumentem służącym ekonomii procesowej, bowiem pozwala zakończyć postępowanie w jak najkrótszym czasie bez potrzeby angażowania procedur sądowych w sytuacji, gdy skarga bez głębszej analizy prawnej jest oczywiście bezzasadna.
W okolicznościach niniejszej sprawie taka oczywista bezzasadność skargi kasacyjnej wystąpiła. Jak słusznie bowiem wskazał Sąd I instancji, uchwały stanowiące odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie podlegają kontroli sądowoadministracyjnej, podobnie jak takiej kontroli nie podlegają uchwały wydane na skutek skierowanej do organu skargi powszechnej, o której mowa w art. 227 k.p.a. Z tego też powodu oczekiwanie od sądu przyznania w takiej sprawie prawa pomocy nie może prowadzić do realizacji ustalonego przez ustawodawcę w postępowaniu sądowoadministracyjnym celu zmierzającego do merytorycznej kontroli wydawanych przez organy aktów, podejmowanych czynności, czy też badania bezczynności lub przewlekłości postępowania.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. oddalił wniesione zażalenie.