Postanowienie NSA z 22 listopada 2017 r., I OZ 1633/17

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 22 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 sierpnia 2017 r., sygn. akt IV SA/Gl 574/17 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Sprawa

w sprawie ze skargi B. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił B. P. wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach, wydanej w przedmiocie umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Sąd w uzasadnieniu podniósł, że przedmiotowy wniosek dotyczy decyzji odmownej, która nie nakłada na skarżącego żadnych obowiązków nadających się do wykonania dobrowolnie lub w sposób przymusowy, zatem zaskarżonej decyzji brak przymiotu wykonalności, a tym samym wstrzymanie jej wykonania nie jest możliwe.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł B. P., podnosząc, że skarżący nie wnosił o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, lecz o wstrzymanie, ewentualnie zawieszenie, postępowania egzekucyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 j.t.), "p.p.s.a.", wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji możliwe jest wówczas, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania w sposób wyczerpujący zostały określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., w myśl którego są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. Wykazanie istnienia tych przesłanek spoczywa na stronie.

Przedmiotem ochrony tymczasowej, jak się powszechnie przyjmuje w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Zgodzić należy się z Sądem I instancji iż decyzja odmawiająca umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego, ze względu na jej przedmiot, nie podlega wykonaniu. Decyzja taka nie wywołuje bowiem skutków materialnoprawnych, nie rodzi ona po stronie skarżącego żadnych uprawnień, ani obowiązków.

Natomiast żądanie skarżącego w przedmiocie umorzenia sądowego postępowania egzekucyjnego lub jego zawieszenia w ramach wniosku złożonego na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. jest oczywiście niedopuszczalne. Zgodnie bowiem z art. 27 ust. 3 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz.U. z 2017 r., poz. 489), "ustawa", należności przypadające od dłużnika alimentacyjnego z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego podlegają ściągnięciu wraz z odsetkami w drodze egzekucji sądowej na podstawie przepisów o egzekucji świadczeń alimentacyjnych, z uwzględnieniem przepisów ustawy. Egzekucja świadczeń alimentacyjnych uregulowana jest natomiast w ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 1822) i prowadzi ją komornik sądowy, a co za tym idzie, to sąd powszechny jest właściwy do rozpoznania powyższego żądania w ramach środków przewidzianych w procedurze cywilnej – wbrew twierdzeniom skarżącego p.p.s.a. nie przyznaje sądowi administracyjnemu prawa do ingerowania w sądowe postępowanie egzekucyjne.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 193 p.p.s.a.