Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 6 lutego 2014 r., sygn. akt II SO/Wa 62/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pozostawił bez rozpoznania pismo E. F. z dnia 22 listopada 2013 r. w sprawie z wniosku E. F. w przedmiocie wymierzenia grzywny Ministrowi Obrony Narodowej za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi, odpowiedzi na skargę i akt administracyjnych.
Przewodniczący wskazał, że postanowieniem z dnia 3 października 2013 r. sygn. akt II SO/Wa 62/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek E. F. o wymierzenie grzywny Ministrowi Obrony Narodowej za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi z dnia 12 stycznia 2012 r., odpowiedzi na skargę i akt administracyjnych na postanowienie Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej.
W dniu 22 listopada 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęło pismo skarżącego zatytułowane "skarga". W jego treści E. F. nadmienił, że wnosi nową skargę w oparciu o art. 154 § 1, § 2 i § 6 w związku z art. 274 i art. 11 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z powodu przestępstwa, naruszonej praworządności w sprawie. W dalszej części pisma wnioskodawca domagał się "spowodowania doprowadzenia do wydania decyzji Ministra Obrony Narodowej na zwolnienie z zawodowej służby wojskowej z mocy prawa z dniem 31 stycznia 2011 r."
W związku z powyższym, zarządzeniem z dnia 13 grudnia 2013 r. wezwano E. F. do udzielenia informacji w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, w jakim celu nadesłał pismo z dnia 22 listopada 2013 r. Poinformowano, że Sąd nie może domniemywać co jest intencją wnoszącego pismo, natomiast treść pisma nie pozwala na dokonanie jednoznacznych ustaleń w tym zakresie.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie E. F. złożył w dniu 24 grudnia 2013 r. pismo, w którym nadmienił, że przedmiotowa skarga z dnia 22 listopada 2013 r. stanowi drugi etap postępowania w przedmiocie sprawy o sygn. akt II SO/Wa 62/12 w oparciu o art. 154 § 1 i § 2 p.p.s.a. w związku z uprzednim oddaleniem wniosku postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 listopada 2013 r. sygn. akt II SO/Wa 62/12 realizowanego w oparciu o art. 55 § 1 p.p.s.a.
E. F. zarówno w piśmie z dnia 24 grudnia 2013 r., 27 grudnia 2013 r., oraz 24 stycznia 2014 r. nie wyjaśnił w jakim celu nadesłał pismo z dnia 22 listopada 2013 r. zatytułowanie "skarga", zatem nie został usunięty brak formalny pisma, który uniemożliwia nadanie mu prawidłowego biegu.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 49 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a., Przewodniczący zarządził pozostawienie pisma bez rozpoznania.
Na powyższe zarządzenie skarżący złożył zażalenie, żądając jego uchylenia. Skarżący wskazał, że w piśmie z dnia 22 listopada 2013 r. określił cel jego złożenia, tj. "żądanie wyznaczenia grzywny organowi MON i wydania dodatkowego orzeczenia WSA na zobowiązanie Ministra do wydania decyzji w wykonaniu art. 149 p.p.s.a. na zwolnienie z zawodowej służby wojskowej z dniem 31 stycznia 2001 r."
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 49 § 1 i 2 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może zachować warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania.
W niniejszej sprawie, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II WSA w Warszawie z dnia 13 grudnia 2013 r., pismem z dnia 17 grudnia 2013 r. wezwano skarżącego do udzielenia informacji, w jakim celu nadesłał pismo z dnia 22 listopada 2013 r. w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Poinformowano skarżącego, że Sąd nie może domniemywać co jest intencją wnoszącego pismo, natomiast treść pisma nie pozwala na dokonanie jednoznacznych ustaleń w tym zakresie.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący, w piśmie z dnia 24 grudnia 2013 r. wyjaśnił, że przedmiotowa skarga z dnia 22 listopada 2013 r. stanowi drugi etap postępowania w przedmiocie sprawy o sygn. akt II SO/Wa 62/12 w oparciu o art. 154 § 1 i § 2 p.p.s.a. w związku z uprzednim oddaleniem wniosku postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 listopada 2013 r. sygn. akt II SO/Wa 62/12 realizowanego w oparciu o art. 55 § 1 p.p.s.a. Dalej skarżący wskazał, że przedmiotem wezwania z dnia 22 listopada 2013 r. jest bezczynność Ministra Obrony Narodowej w braku wykonania i uwzględnienia skargi z dnia 12 stycznia 2012 r.
Należy zwrócić uwagę, że w aktach sprawy, na karcie 26, znajduje się pismo skarżącego z dnia 4 listopada 2013 r., zatytułowane "skarga". Skarżący w piśmie z dnia 22 listopada 2013 r. wyraźnie wskazał, że stanowi ono "uzupełnienie skargi z dnia 4 listopada 2013 r." W kontekście złożenia przez skarżącego pisma z dnia 4 listopada 2013 r. wezwanie skarżącego do podania celu wniesienia pisma z dnia 22 listopada 2013 r. należy uznać za wadliwe. Przewodniczący powinien poddać zatem analizie pismo skarżącego z dnia 4 listopada 2013 r. łącznie z pismem z dnia 22 listopada 2013 r. Jednocześnie należy wskazać, że wezwanie przez Sąd do wyjaśnienia wątpliwości, które mogą zostać powzięte z uwagi na treść pism wnoszonych przez stronę powinno być precyzyjne, do czego obliguje przepis art. 6 p.p.s.a. Samo wezwanie do udzielenia informacji w jakim celu strona nadesłała określone pismo nie czyni zadość normie wynikającej ze wskazanego przepisu. W niniejszej sprawie na etapie, w którym wpłynęło pismo z dnia 4 listopada 2013 r., a następnie uzupełniające je pismo z dnia 22 listopada 2013 r. należało wyjaśnić, czy strona wnosi zażalenie na postanowienie z dnia 3 października 2013 r., czy też jest to nowa skarga oparta na art. 154 § 1 p.p.s.a.
Z tych przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 oraz art. 198 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.