Postanowienie NSA z 12 marca 2013 r., I OZ 165/13

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 12 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 stycznia 2013 r. sygn. akt II SAB/Wa 100/07 o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym

Sprawa

w sprawie ze skargi A. S. na bezczynność Szefa Służby Cywilnej w przedmiocie przeniesienia na stanowisko postanawia: oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Maciej Dybowski przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 31 stycznia 2013 r., sygn. akt II SAB/Wa 100/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił A. S. (dalej skarżący), przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym:

A. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Szefa Służby Cywilnej w przedmiocie przeniesienia na stanowisko.

W toku sprawy postanowieniem referendarza sądowego z dnia 21 maja 2007 r. sygn. akt II SAB/Wa 183/06 (poprzednia sygnatura sprawy) przyznano skarżącemu prawo pomocy i ustanowiono dlań radcę prawnego z urzędu oraz wskazał, że skarżący nie ma obowiązku uiszczać kosztów sądowych w sprawach ze stosunku pracy i ubezpieczeń społecznych.

Na rozprawie w dniu 9 października 2008 r. skarżący cofnął pełnomocnictwo dla wyznaczonego z urzędu radcy prawnego A. P.. Okręgowa Izba Radców Prawnych w W. (dalej OIRP) pismem z dnia [...] października [...] r. l.dz. [...] poinformowała, że nowym pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego w niniejszej sprawie został wyznaczony radca prawny T. O. W dniu 24 listopada 2008 r. do akt sądowych zostało złożone pełnomocnictwo udzielone przez skarżącego radcy prawnemu T. O. Postanowieniem z dnia 7 stycznia 2009 r. II SAB/Wa 100/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wskazaną wyżej skargę, a Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2009 r. sygn. akt I OSK 311/09 oddalił wniesioną przez skarżącego skargę kasacyjną.

Wnioskiem z dnia 21 maja 2010 r. skarżący ponownie zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata – w tym w sprawie II SAB/Wa 100/07. Wyjaśnił, że złożenie przez niego przedmiotowego wniosku jest związane z zamiarem spowodowania wznowienia postępowania w niniejszej sprawie (k. 679 akt II SAB/Wa 100/07). W piśmie procesowym z dnia 20 grudnia 2012 r., stanowiącym sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego z dnia 30 listopada 2012 r. sygn. II SAB/Wa 100/07, skarżący podkreślił, że wznowienie postępowania w niniejszej sprawie winien prowadzić "douczony pełnomocnik".

Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 254 § 1 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej p.p.s.a.) odmówił przyznania prawa pomocy skarżącemu.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że na podstawie prawomocnego postanowienia z dnia 21 maja 2007 r., sygn. akt II SAB/Wa 183/06 skarżącemu przyznano prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego, a w aktach sądowych znajduje się pełnomocnictwo udzielone przez skarżącego radcy prawnemu z urzędu. Wskazał, że skarżący ma w sprawie pełnomocnika wyznaczonego z urzędu, który jest uprawniony do wywiedzenia w jego imieniu skargi o wznowienie postępowania i do reprezentowania go w tym postępowaniu, a więc nie może domagać się wyznaczenia kolejnego pełnomocnika z urzędu, ponieważ przyznane mu prawo pomocy w tym zakresie zostało już skonsumowane.

Nadto wskazał, że skarżący w niniejszej sprawie na podstawie art. 239 pkt 1 lit. d p.p.s.a. nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych w sprawach ze stosunku pracy i stosunków służbowych.

Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarżącemu przysługuje w niniejszej sprawie ustawowe zwolnienie od kosztów sądowych (art. 239 pkt 1 lit. d p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 244 § 2 p.p.s.a. ustanowienie adwokata w ramach prawa pomocy jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa.

Na mocy art. 39 pkt 1 p.p.s.a. pełnomocnictwo ogólne lub do prowadzenia poszczególnych spraw obejmuje z mocy prawa umocowanie do wszystkich łączących się ze sprawą czynności w postępowaniu, nie wyłączając skargi o wznowienie postępowania i postępowania wywołanego jej wniesieniem. Przyznanie prawomocnym postanowieniem skarżącemu prawo pomocy przez ustanowienie radcy prawnego, obejmuje z mocy prawa postępowanie ze skargi o wznowienie postępowania w tejże sprawie. Wbrew wątpliwościom skarżącego, jego pełnomocnikiem w sprawie uprawnionym do wywiedzenia skargi o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie jest radca prawny T. O. (k. 536, 541, 547 akt II SAB/Wa 100/07).

Odnośnie podnoszonej w zażaleniu kwestii zmiany pełnomocnika należy wskazać, że w przypadku przyznania skarżącemu prawa pomocy zgodne z żądaniem, to ponowny wniosek w tym przedmiocie jest bezzasadny. Strona nie może skutecznie domagać się od sądu przyznania kolejnego prawa pomocy ponieważ jej prawo w tym zakresie zostało skonsumowane prawomocnym postanowieniem sądu. Wyznaczenie przez OIRP pełnomocnika z urzędu stanowiło wykonanie wydanego w sprawie postanowienia o przyznaniu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie (postanowienie NSA z: 09.01.2013 r., I OZ 981/12; 30.10.2012 r., I OZ 809/12, cbosa). Sąd nie ma wpływu na decyzję w zakresie wyznaczenia konkretnego pełnomocnika, bądź jego zmiany (postanowienie z 09.01.2013 r., I OZ 981/12). Rola Sądu w tym zakresie ogranicza się, zgodnie z art. 253 p.p.s.a. do wystąpienia do właściwej okręgowo rady adwokackiej o wyznaczenie pełnomocnika z urzędu. W przypadku gdy strona, której przyznano prawo pomocy zwróci się z ponownym wnioskiem pokrywającym się z zakresem przyznanego prawa pomocy, to postępowanie wszczęte w tym przedmiocie jest bezprzedmiotowe (postanowienie z NSA z: 22.4.2005 r., II OZ 262/05, Lex nr 860064; 25.6.2008 r., I OZ 460/08, Lex nr 493791).

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji postanowienia.