Postanowienie NSA z 3 lutego 2017 r., I OZ 166/17

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 3 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w przedmiocie kosztów postępowania zawarte w punkcie 3 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 czerwca 2016 r., sygn. akt: II SAB/Wa 1109/15

Sprawa

w sprawie ze skargi A.Z. na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz przewodniczący

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 czerwca 2016 r., sygn. akt: II SAB/Wa 1109/15 po rozpoznaniu skargi A.Z. na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w punkcie pierwszym stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, w punkcie drugim umorzył postępowanie w pozostałym zakresie, a w punkcie trzecim zasądził od Prezydenta m.st. Warszawy na rzecz skarżącego A.Z. kwotę 100 zł tytułem zwrotu wpisu sądowego.

Sąd I instancji rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów oparł o art. 200, art. 205 § 2 w związku z art. 206 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a.

Zasądzając od organu na rzecz skarżącego zwrot niezbędnych kosztów postępowania Sąd uwzględnił kwotę wpisu sądowego od skargi. Nie uwzględnił natomiast wniosku o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w części dotyczącej wynagrodzenia radcy prawnego i opłaty od pełnomocnictwa wskazując, że pełnomocnik skarżącego w swoim jedynym piśmie procesowym przyłączył się do stanowiska skarżącego (który skargę składał osobiście), nie zapoznał się z aktami sprawy, a sprawa była rozpatrywana w trybie uproszczonym, co wykluczało uczestnictwo pełnomocnika w rozprawie. Tym samym, w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 507 ze zm.), nie reprezentował w postępowaniu sądowym swego mocodawcy w sposób mający na celu ochronę prawną interesu podmiotu, na rzecz którego ta pomoc powinna być świadczona.

Skarżący wniósł zażalenie (pismem z dnia 2 sierpnia 2016 r. oraz pismem pełnomocnika z dnia 2 sierpnia 2016 r.) na postanowienie Sądu w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania, domagając się uchylenia postanowienia oraz zasądzenia kosztów postępowania wg norm przepisanych, zarzucając naruszenie art. 200 w związku z art. 205 § 2 i 4 i art. 206 p.p.s.a. oraz art. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Zażalenie pozbawione jest usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie należy wskazać, że zasada związana z rozliczaniem kosztów postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym została określona w art. 200 p.p.s.a., który stanowi, że w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Zgodnie z art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony (§ 2).

Wyjątek od opisanej zasady uregulowany jest w art. 206 p.p.s.a., stosownie do którego Sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu.

W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji, szczegółowo uzasadniając odmowę uwzględnienia wniosku strony o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego, doszedł do przekonania, że pełnomocnik skarżącego nie reprezentował w postępowaniu sądowym swego mocodawcy w sposób, o którym mowa w art. 2 ustawy o radcach prawnych. Oceniając nakład pracy pełnomocnika zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwrócił uwagę, że aktywność radcy prawnego sprowadzała się jedynie do przyłączenia się do stanowiska skarżącego w piśmie procesowym, które nie zawierało pogłębionego wywodu prawnego. Pełnomocnik nie zapoznał się również w siedzibie Sądu z aktami sprawy, a ponieważ sprawa była rozpoznawana w trybie uproszczonym radca prawny nie brał także udziału w rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, że zachodziły podstawy do zastosowania w niniejszej sprawie normy art. 206 p.p.s.a., Sąd pierwszej instancji prawidłowo bowiem ocenił nieskomplikowany charakter sprawy oraz wkład pracy pełnomocnika, którego aktywność w niniejszej sprawie sprowadzała się w istocie wyłącznie do poparcia stanowiska skarżącego.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.