Postanowienie NSA z 9 marca 2010 r., I OZ 168/10

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 9 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 grudnia 2009 r. sygn. akt III SO/Wr 3/09 odrzucające zażalenie D. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 września 2009 r. sygn. akt III SO/Wr 3/09 odrzucające skargę kasacyjną D. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 lipca 2009 r. sygn. akt III SO/Wr 3/09 umarzające postępowanie

Sprawa

z wniosku D. W. o wymierzenie grzywny Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu we Wrocławiu postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Izabella Kulig – Maciszewska

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 22 grudnia 2009 r., sygn. akt III SO/Wr 3/09 odrzucił zażalenie D. W. na postanowienie tego Sądu z dnia 25 września 2009 r. w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej, które doręczono skarżącej w dniu 21 października 2009 r.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji, mając na uwadze treść art. 194 § 1 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej P.p.s.a., zgodnie z którym od postanowienia odrzucającego skargę kasacyjną przysługuje zażalenie, stwierdził, iż pomimo zasady, że w postępowaniu zażaleniowym nie obowiązuje przymus adwokacko – radcowski, to w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej ustawodawca uzależnił skuteczność wniesienia zażalenia od sporządzenia go przez profesjonalne podmioty, wymienione w art. 194 § 4 w zw. z art. 175 § 2 i 3 P.p.s.a. tj. adwokata lub radcę prawnego. Zatem sporządzenie zażalenia przez podmiot do tego nieuprawniony, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, skutkowało odrzuceniem zażalenia (art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.), bowiem odpis zaskarżonego postanowienia doręczono skarżącej z prawidłowym pouczeniem, a mimo to sama, choć nie należy do wskazanych wyżej podmiotów, wystąpiła z zażaleniem – pismo z dnia 27 października 2009 r.

Od powyższego postanowienia D. W. złożyła zażalenie wnosząc o mediację, bowiem posiada w tym interes prawny. Domaga się uchylenia, zmiany i rozpoznania wniesionej skargi kasacyjnej, bowiem wymaga tego dobro wymiaru sprawiedliwości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła bezwzględną nieważność postępowania z art. 183 § 1 i 2 o NSA, rażące naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 ust. a, b, c pkt 2, pkt 3 o NSA, art. 134 i 135 o NSA, art. 54 i 55 o NSA oraz rażące naruszenie art. 6,7,8,9,10,11,12, 15, 75, 77, 89 § 1, 139 K.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP. Dodatkowo skarżąca wskazała, iż Sąd nie dopatrzył się rażącego naruszenia wskazanych przepisów i bezczynności organów, które nie chcą orzekać w sprawach zażaleń skarżącej, a ponadto Sąd wydając postanowienie na posiedzeniu niejawnym doprowadził od pozbawienia jej prawa do wyjaśnienia i obrony, tylko po to aby zmuszać stronę do złożenia kasacji. Ponadto wskazała, iż postępowanie przez organami było prowadzone bez jej udziału, co stanowi pogwałcenie zasady dwuinstancyjności postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Przede wszystkim należy wskazać, iż Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym postępowaniu ocenia jedynie prawidłowość wydanego orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w przedmiocie odrzucenia zażalenia. Zatem podniesione w zażaleniu okoliczności co do postępowania przed organami administracji jak i pozostałe zarzuty pozostają poza kognicją Sądu.

Zgodnie z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej P.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, zaś stosownie do art. 178 P.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną. W myśl art. 194 § 4 w/w ustawy zasadą jest, że zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego.

Z akt sprawy nie wynika, aby skarżąca D. W. była uprawniona do wniesienia zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Niedotrzymanie obowiązku nałożonego art. 194 § 4 P.p.s.a., tzw. przymusu radcowsko - adwokackiego, stosownie do art. 178 P.p.s.a., skutkuje jego odrzuceniem.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej zostało doręczone skarżącej wraz z prawidłowym pouczeniem o sposobie i trybie złożenia środka zaskarżenia na to postanowienie (k. 78 akt), natomiast skarżąca, mimo tego pouczenia, zażalenie sporządziła osobiście, a zatem postanowienie Sądu I instancji jest słuszne i zgodne z prawem.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.