Postanowienie NSA z 23 lutego 2016 r., I OZ 168/16

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 23 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1132/15 o odrzuceniu skargi K. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego postanawia:

Skład

Sędzia NSA Wiesław Morys przewodniczący

Sentencja

oddalić zażalenie. 2

Uzasadnienie

Pismem z dnia 27 maja 2015 r. K. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na opisaną w sentencji decyzję Komendanta Głównego Policji wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Postanowieniem z dnia 29 lipca 2015 r. referendarz sądowy przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu, a w pozostałym zakresie odmówił przyznania prawa pomocy. Zarządzeniem z dnia 5 października 2015 r. Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał pełnomocnika z urzędu skarżącej do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia pod rygorem odrzucenia skargi. Pomimo upływu wyznaczonego terminu opłata ta nie została uiszczona, w związku z czym postanowieniem z dnia 7 grudnia 2015 r. Sąd I instancji skargę odrzucił na podstawie art. 220 § 3 w zw. z art. 58 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: P.p.s.a.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła K. W., reprezentowana przez pełnomocnika z urzędu. Autor zażalenia, zarzucając naruszenie art. 220 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 i art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, podniósł iż w okresie pomiędzy przyznaniem skarżącej prawa pomocy, a wezwaniem do uiszczenia wpisu nastąpiło dalsze, znaczące pogorszenie jej dotychczasowej sytuacji materialnej w stopniu uniemożliwiającym ponoszenie jakichkolwiek kosztów postępowania. Z tego względu wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 199 P.p.s.a., strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Natomiast w myśl art. 214 § 1 i § 2 powołanej ustawy, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Stosownie do treści art. 220 § 1 P.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem art. 220 § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 P.p.s.a.).

W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżąca, pomimo wezwania skierowanego do jej pełnomocnika z urzędu, nie uiściła wpisu sądowego od skargi. Okoliczności tej skarżąca nie kwestionuje. Brak uiszczenia wpisu sądowego od skargi skutkuje jej odrzuceniem. Podniesiona w zażaleniu okoliczność braku środków finansowych na pokrycie kosztów sądowych mogła stanowić podstawę co najwyżej do ubiegania się o przyznanie prawa pomocy (art. 243-246 P.p.s.a.), a nie uchylenia postanowienia o odrzuceniu skargi. Skarżąca, mając świadomość pogorszenia się jej sytuacji materialnej, mogła w terminie otwartym do uiszczenia wpisu złożyć stosowny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Wniosek taki może być przez stronę składany na każdym etapie postępowania, do czasu jego zakończenia, wielokrotnie, co wynika z uregulowania zawartego w art. 243 § 1 P.p.s.a. Skarżąca nie skorzystała jednakże z tego prawa.

Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.

----------------------- 2