Postanowienie NSA z 14 marca 2014 r., I OZ 174/14

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 14 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 grudnia 2013 r., sygn. akt IV SA/Gl 907/13 o odmowie przywrócenia terminu do złożenia skargi

Sprawa

w sprawie ze skargi R. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Monika Nowicka przewodniczący

Uzasadnienie

W dniu 29 lipca 2013 r. R. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] maja 2013 r., nr [...], w przedmiocie zasiłku celowego.

Przesyłka zawierająca ww. decyzję nie została przez skarżącą podjęta w terminie i pozostała w aktach ze skutkiem doręczenia. Po powtórnym awizo, w dniu [...] czerwca 2013 r., przesyłka została zwrócona do organu odwoławczego. W dniu [...] lipca 2013 r. wydano R. G. kopię ww. decyzji.

Pismem z dnia 23 września 2013 r., pełnomocnik strony złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wskazując, że skarżąca nie nawiązała z nim kontaktu, jednak z analizy akt wynika, że R. G. w toku postępowania odwoławczego, nie zrozumiała swoich uprawnień jako strona. Pełnomocnik, jako przyczynę uchybienia terminu do dokonania powyższej czynności wskazywał także okoliczność wystąpienia u skarżącej problemów zdrowotnych skutkujących jej bierną postawą. Ponadto pełnomocnik zaakcentował, iż skarżąca jest z pochodzenia A. i pomimo faktu wieloletniego zamieszkiwania w Polsce nie rozumie zawiłości proceduralnych. Podkreślił również, że na niedochowanie ww. terminu miał wpływ stan zdrowia oraz problemy z synem, które mogły wyłączać R. G. ze świadomego funkcjonowania.

Odmawiając przywrócenia terminu do złożenia skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że wnioskodawczyni nie uprawdopodobniła braku winy w niedochowaniu terminu do dokonania ww. czynności.

Zdaniem Sądu Wojewódzkiego, zaskarżona decyzja została wydana na skutek złożonego przez skarżącą odwołania, a zatem powinna ona spodziewać się, że zostanie wydane i doręczone jej rozstrzygnięcie organu odwoławczego. W dniu 1[...] lipca 2013 r. skarżąca zgłosiła się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. i odebrała osobiście kopię decyzji. Miała więc świadomość toczącego się postępowania.

Powyższe oznacza, że nie "wykazała" ona istnienia okoliczności wskazujących na brak winy w niedotrzymaniu terminu do wniesienia skargi do sądu. Nie wskazała w szczególności żadnej przeszkody uniemożliwiającej dotrzymanie terminu do wniesienia skargi.

R. G. w zażaleniu, zaskarżając powyższe postanowienie w całości oraz wnosząc o jego uchylenie i merytoryczne rozpoznanie wniosku, zarzuciła Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach niewłaściwą interpretację podanych we wniosku okoliczności usprawiedliwiających uchybienie terminu do złożenia skargi, błędne ustalenie, że nie wykazała należytej staranności o własne interesy oraz pominięcie przy dokonywaniu oceny przesłanek uzasadniających przywrócenie terminu problemów zdrowotnych skarżącej oraz jej syna jako okoliczności ograniczających jej "społeczne funkcjonowanie".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w odpowiedzi na zażalenie, wniosło o jego oddalenie, jako nieusprawiedliwionego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 86 § 1 zdanie 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej "P.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Warunkiem skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu jest łączne spełnienie przesłanek określonych w art. 86 i art. 87 P.p.s.a., tj. uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu terminu, spowodowanie przez uchybienie terminu ujemnych skutków dla strony, dochowanie terminu do wniesienia wniosku i dopełnienie uchybionej czynności.

Wniosek o przywrócenie terminu powinien powoływać okoliczności wskazujące na brak winy strony w uchybieniu terminu, które zapewniają uprawdopodobnienie zasadności tego wniosku. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być przy tym oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Z brakiem winy, mamy do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi, niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji trafnie ocenił, że nie został dostatecznie uprawdopodobniony brak winy skarżącej w uchybieniu terminu, gdyż okoliczności podane we wniosku o jego przywrócenie nie dają podstaw do przyjęcia, że uchybienie to było niezawinione. Z pewnością za takie nie mogą bowiem zostać uznane lakoniczne sformułowania, iż podstawą niezawinionego uchybienia ww. terminu były problemy zdrowotne wnioskodawczyni i jej syna w sytuacji, gdy strona w żaden sposób nie uprawdopodobniła tej okoliczności. Po za tym choroba skarżącej lub jej syna mogłaby stanowić dostateczną podstawę uzasadniającą przedmiotowy wniosek gdyby w sposób bezpośredni miała wpływ na niezłożenie przez nią skargi w terminie do tego przepisanym. Takie okoliczność nie zostały jednak w żadnym zakresie przedstawione. We wniosku nie podano nawet katalogu schorzeń, które mogły uniemożliwić skarżącej dokonanie ww. czynności, albo wymagałyby nieustannego czuwanie nad synem. Nie wynikają one nawet z dołączonej do zażalenia dokumentacji medycznej obejmującej lata 2011- 2012, która i tak nie mogłaby zostać uwzględniona z uwagi na jej ujawnienie dopiero na etapie postępowania odwoławczego.

Nie sposób także uznać, że okoliczność a. pochodzenia skarżącej, która od 2002 r. jest obywatelką Rzeczypospolitej Polskiej, mogłoby wpływać na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi z powodu niezrozumienia swoich uprawnień. Skarżąca brała samodzielnie udział w toczącym się postępowaniu administracyjnym. Tym bardziej zatem tak sformułowany wniosek nie mógł zostać uwzględniony.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.