Postanowienie NSA z 4 marca 2020 r., I OZ 174/20

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 4 marca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 maja 2018 r. sygn. akt III SAB/Kr 99/16 o odrzuceniu zażalenia Z. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 lipca 2017 r. sygn. akt III SAB/Kr 99/16 o odrzuceniu skargi Z. B. o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 maja 2017 r. sygn. akt III SAB/Kr 99/16 utrzymującego w mocy postanowienie referendarza sądowego

Sprawa

w sprawie ze skargi Z. B. na bezczynność Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego Sądu Okręgowego w T. w przedmiocie wykonania wniosku skarżącego postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Tamara Dziełakowska przewodniczący

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z 29 maja 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił zażalenie Z. B. na postanowienie z 4 lipca 2017 r. o odrzuceniu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

W uzasadnieniu skarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że zażalenie na postanowienie z 4 lipca 2017 r. zostało sporządzone przez skarżącego osobiście. Nie zostały zatem zachowane wymogi formalne zażalenia i z tych też przyczyn orzeczono jak na wstępie na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 w związku z art. 285I ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.).

Zażalenie na powyższe zarządzenie złożył Z. B., zarzucając mu naruszenie art. 183 § 2 pkt 1, 3 i 5 P.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 285l P.p.s.a. w przypadkach nieuregulowanych przepisami niniejszego działu do postępowania wywołanego wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Jednym z tych przepisów jest art. 175 § 1 P.p.s.a, który przewiduje tzw. przymus adwokacko – radcowski. Oznacza to, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia musi być sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika, a jej niesporządzenie zgodnie z wymogiem z art. 175 P.p.s.a. jest brakiem nieusuwalnym. Jeśli więc skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie spełnia wymogu sporządzenia przez adwokata bądź radcę prawnego, to podlega odrzuceniu zgodnie z art. 285f § 3 P.p.s.a.

Ponieważ w okolicznościach niniejszej sprawy skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia została sporządzona i osobiście podpisana przez skarżącego, który nie należy do kręgu osób wymienionych w art. 175 P.p.s.a., to zasadnie zatem Sąd pierwszej instancji odrzucił ją. Jednocześnie Sąd rozpoznający niniejsze zażalenie nie dopatrzył się zaistnienia w sprawie przesłanek nieważności z art. 183 § 2 pkt 1, 3 i 5 P.p.s.a.

Ze wskazanych wyżej przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. oddalił wniesione zażalenie.