Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 9 czerwca 2017 r. (sygn. akt III SA/Kr 530/17), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę K. J. na pismo Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie z dnia [...] marca 2017 r. znak: [...].
Pismem z dnia 20 czerwca 2017 r. skarżący złożył do Sądu wniosek o uzupełnienie ww. postanowienia poprzez ponowne rozpoznanie skargi skarżącego w przedmiocie wydania zaświadczenia o żądanej przez skarżącego treści. Wniósł również o rozpoznanie skargi we właściwym trybie i z uwzględnieniem wszystkich zarzutów, wskazując, że pobieżne załatwienie sprawy stanowi naruszenie prawa, a Sąd ma obowiązek załatwić sprawę w pełnym zakresie podmiotowym i przedmiotowym.
Postanowieniem z dnia 7 lipca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - na podstawie art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – zwanej dalej: "p.p.s.a.") - odmówił K. J. uzupełnienia postanowienia tego Sądu z dnia 9 czerwca 2017 r., uznając, iż jest ono kompletne i zawiera wszystkie konieczne rozstrzygnięcia. Wbrew twierdzeniom skarżącego, odrzucając skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd nie miał prawa do oceny jej zasadności, a tym samym i zawartych w niej zarzutów. W sytuacji gdy intencją skarżącego była zmiana rozstrzygnięcia winien on złożyć skargę kasacyjną. O prawie tym skarżący został prawidłowo pouczony.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł K. J., domagając się jego uchylenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 157 § 1 p.p.s.a. (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W myśl art. 166 p.p.s.a. przepisy o wyrokach stosuje się odpowiednio także do postanowień. Przesłanką uzupełnienia orzeczenia jest pominięcie w sentencji rozstrzygnięcia o części skargi lub niezamieszczenie przez Sąd dodatkowego orzeczenia, które powinien był zamieścić z urzędu.
Mając powyższe na uwadze, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w postanowieniu z dnia 9 czerwca 2017 r. (sygn. akt III SA/Kr 530/17), orzekł o całości skargi uznając, że jako nienależąca do właściwości sądu administracyjnego, podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Przepisy tej ustawy nie obligowały Sądu meriti do zamieszczenia w postanowieniu żadnego dodatkowego orzeczenia zarówno w sentencji, jak i jego uzasadnieniu. Zakres uzupełnienia postanowienia, jakiego domaga się skarżący nie mieści się w określonym w art. 157 § 1 p.p.s.a. katalogu okoliczności, których wystąpienie upoważnia do złożenia wniosku o uzupełnienie postanowienia. Trafnie zatem doszło do odmowy uzupełnienia postanowienia. Akcentowane przez skarżącego we wniosku wadliwości orzeczenia stanowią w istocie okoliczności merytoryczne, których badanie w przypadku odrzucenia skargi jest wyłączone.
W sytuacji gdy strona nie zgadza się z argumentacją prawną przedstawioną w postanowieniu winna skorzystać z przysługujących jej środków zaskarżenia (w niniejszym wypadku skargi kasacyjnej). Wniosek o uzupełnienie orzeczenia nie stanowi "dodatkowego środka zaskarżenia" i nie może stanowić polemiki ze stanowiskiem, jakie Sąd zajął w orzeczeniu.
Z tych względów, uznając postanowienie Sądu I instancji za prawidłowe i zgodne z prawem, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.