Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 7 grudnia 2017 r. o sygn. akt I OZ 1766/17 oddalił zażalenie K.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 września 2017 r., sygn. akt III SO/Kr 7/17 o oddaleniu wniosku o wyłączenie sędziego NSA K.K. oraz sędziego WSA B.P. w sprawie z wniosku K.J. o wymierzenie grzywny Komendantowi Powiatowemu Policji w Krakowie w przedmiocie nieprzekazania akt sprawy.
Wniosek o rozstrzygnięcie postanowieniem wątpliwości co do doręczonego mu powyższego orzeczenia wniósł K.J. Wskazał następujące wątpliwości (pisownia oryginalna):
- 1) "czy stanowisko o oddaleniu zażalenia, w związku z brakiem rozpoznania i odniesienia się do przywołanych zarzutów, jest orzeczeniem w zakresie całości wniesionego zażalenia, czy wyłącznie w zakresie częściowym, określonym w zakresie uzasadnienia jako rozpoznanego, a w pozostałym, nierozpoznanym pozostawiono bez rozpoznania, gdzie ustalenie zakresu częściowego winno skutkować sprostowaniem rozstrzygnięcia, poprzez określenie oddalenia zażalenia w rozpoznawanej tylko części";
- 2) "czy ogłoszona wykładnia prawa, związana z wyłączeniem sędziego od orzekania stanowiące, iż okoliczność mogła by wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności, sąd utożsamia z obowiązkiem wprost udowodnienia tego przez stronę, gdy zasadnicze motywy mogące świadczyć o możliwej stronniczości, czy wręcz zorganizowania przez osobę kierującą zespołem i czynnościami nakazanymi przed rozprawą, a w tym zebrania dla oceny i udowodnienia świadectwa organu zarządzając czynnościami sądowymi takie działania wprost, czy poprzez swoje stanowisko nieudokumentowane, by sprawa strony była tak prowadzona, by strona skarżąca była z góry skazana na porażkę, a w tym naruszenia prawa trony do sprawiedliwego sądu z art. 45 ustawy zasadniczej";
- 3) "rozstrzygnięcie, czy przywołane okoliczności złożonych oświadczeń sędziowskich, w okolicznościach, w których są one lakoniczne i nie odnoszące się do podniesionych zarzutów i wniosków, jednostronnie i z naruszeniem art. 134 w związku z art. 41 par 4 ppsa, stanowi, iż Naczelny Sąd Administracyjny stara się utrwalić w swojej wykładni w sposób ogólny, że wnioski i zarzuty strony nie maja żadnego znaczenia, a lakoniczne i byle jakie stanowisko oświadczenie sędziego, dodatkowo rozpoznane przez podległych służbowo sędziemu sędziów, co w sposób oczywisty rzutuje na ich czynności i orzeczenie, by ewentualnie nie podpaść przełożonemu, czy też takie orzeczenia są precedensami orzeczniczymi wyłącznie dla tych spraw, lub dla mojej osoby przyjętymi i zastosowanymi, wbrew art. 32 ustawy zasadniczej".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej: p.p.s.a.), sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.
Mając na uwadze tę normę, wskazać należy, że wniesiony wniosek nie ma w istocie na celu wyjaśnienia wątpliwości co do treści postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2017 r. o sygn. akt I OZ 1766/17, lecz intencją wnioskodawcy jest kontestowanie tego rozstrzygnięcia.
Należy zauważyć za dotychczasowym orzecznictwem, że potrzeba wyjaśnienia treści sentencji postanowienia, bądź jego uzasadnienia zachodzi wówczas, gdy jest ono niejednoznaczne lub dotknięte zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy. Strona wnioskująca o wykładnię orzeczenia ma obowiązek wskazać, które konkretne elementy sentencji postanowienia lub jego uzasadnienia są dla niej niezrozumiałe, bądź nasuwają określone wątpliwości i dlaczego. Wyjaśnienie wątpliwości nie może przy tym prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. Wniosek o wykładnię orzeczenia nie może zmierzać również do wyjaśnienia zawartych w jego uzasadnieniu wyrażeń prawnych i znaczenia słów ani do polemiki ze stanowiskiem Sądu orzekającego w sprawie. W ramach wykładni nie mieści się także żądanie uzyskania wyjaśnień co do dalszego prowadzenia postępowania (zob. postanowienie NSA z dnia 30 stycznia 2015 r., I OZ 66/15).
Mając to na uwadze zauważyć wypada, że K.J. wnosi o rozstrzygnięcie wątpliwości przez odpowiedź na trzy pytania, których sama konstrukcja językowa budzi zastrzeżenia. Pierwsze pytanie w istocie zmierza do zakwestionowania zakresu rozstrzygnięcia NSA w postanowieniu z dnia 7 grudnia 2017 r., nie zaś do rozwiania określonych wątpliwości. Skarżący nie ma bowiem wątpliwości, co do tego, które zażalenie zostało oddalone, a jedynie zmierza do podważenia nie budzącej wątpliwości sentencji wskazującej na oddalenie konkretnego zażalenia, nie zaś jego czesci. Drugie pytanie stanowi jedynie polemikę z wywodami przypisywanymi Sądowi (skądinąd bez zacytowania konkretnego fragmentu orzeczenia), nie zaś wyrażenie wątpliwości w rozumieniu art. 158 p.p.s.a. Podobny wyraz ma trzecie pytanie, zawierające w istocie odmienną ocenę niż dokonana przez NSA, nie zaś określone wątpliwości możliwe do wyjaśnienia zgodnie z art. 158 p.p.s.a.
Mając wszystko powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał wniosek o wykładnię wyroku za niezasadny i na podstawie art. 158 w zw. art. 193 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.