Postanowienie NSA z 1 czerwca 2023 r., I OZ 177/23

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 1 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 grudnia 2022 r., sygn. akt II SPP/Wr 7/22 w przedmiocie odrzucenia zażalenia

Sprawa

w sprawie ze skargi J. M. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia:

Skład

Sędzia NSA Piotr Niczyporuk przewodniczący

Sentencja

1. sprostować z urzędu postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 19 grudnia 2022 r., sygn. akt II SPP/Wr 7/22, w ten sposób, że w jego komparycji w miejsce "na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego" wpisać "na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego";
2. oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (dalej: Sąd I instancji), postanowieniem z 19 grudnia 2022 r., sygn. akt II SPP/Wr 7/22, odrzucił zażalenie J. M. (dalej: Skarżący) na postanowienie tego Sądu z 14 września 2022 r., którym Sąd I instancji – po rozpoznaniu sprzeciwu Skarżącego – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie referendarza sądowego z 29 czerwca 2022 r., którym odmówiono mu przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jego skargi na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania.

Sąd I instancji w uzasadnieniu postanowienia z 19 grudnia 2022 r., sygn. akt II SPP/Wr 7/22 wskazał, że na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane po rozpoznaniu sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego zażalenie nie przysługuje.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Skarżący. W uzasadnieniu wskazał, że wnosi o jego uchylenie i przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Zarzucił, że zaskarżone postanowienie stanowi tylko zreferowanie stanu sprawy, bez opisania właściwych podstaw odrzucenia zażalenia oraz nieudzielenia prawa pomocy, co uniemożliwia mu zapoznanie się z faktycznym uzasadnieniem i odniesienie się do zarzutów formułowanych przez Sąd I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie pozbawione jest usprawiedliwionych podstaw.

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że na postanowienie z 19 grudnia 2022 r., sygn. akt II SPP/Wr 7/22, którym odrzucono zażalenie Skarżącego, zażalenie przysługuje do Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie art. 194 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.; dalej "p.p.s.a".). Stąd Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany był zażalenie Skarżącego rozpoznać i ocenić, czy zaskarżone postanowienie z 19 grudnia 2022 r. odpowiada prawu, co też uczynił dochodząc do przekonania, że zasadnie Sąd I instancji odrzucił zażalenie Skarżącego na postanowienie z 14 września 2022 r. Zgodnie bowiem z art. 260 p.p.s.a. sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1), przy czym w tych sprawach sąd orzeka jako sąd drugiej instancji (§ 2). To zaś oznacza, że na postanowienie wydane przez sąd wojewódzki w wyniku rozpoznania sprzeciwu nie przysługiwało zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wniesione na takie postanowienie zażalenie, jako niedopuszczalne, należało odrzucić.

Odnosząc się do zarzutów zażalenia wskazać jedynie należy, że Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu prawidłowo przedstawił stan faktyczny sprawy oraz podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia. Nie można też zapomnieć, że Sąd I instancji doręczając Skarżącemu odpis postanowienia z 14 września 2022 r., prawidłowo pouczył go o tym, że od powyższego postanowienia nie przysługuje środek zaskarżenia, do czego Skarżący nie zastosował się.

W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.

Na podstawie art. 156 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny sprostował zaskarżone postanowienie wobec błędnego oznaczenia organu, który wydał zaskarżone postanowienie.