Postanowienie NSA z 18 marca 2014 r., I OZ 178/14

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 18 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. F. na zarządzenie sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II SO/Wa 61/13 o pozostawieniu pisma z dnia 22 listopada 2013 r. bez rozpoznania

Sprawa

w sprawie z wniosku E. F. o wymierzenie grzywny Ministrowi Obrony Narodowej za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi z dnia 28 lutego 2013 r. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w przedmiocie bezczynności Ministra Obrony Narodowej dotyczącej wydania decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] [...] 2001 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Jan Paweł Tarno przewodniczący

Uzasadnienie

Zarządzeniem z 16 stycznia 2014 r. pozostawiono bez rozpoznania pismo E. F. z 22 listopada 2013 r. w sprawie z jego wniosku o wymierzenie grzywny Ministrowi Obrony Narodowej za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi z 28 lutego 2013 r. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w przedmiocie bezczynności Ministra Obrony Narodowej dotyczącej wydania decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] [...] 2001 r.

W uzasadnieniu wskazano, że postanowieniem z 12 września 2013 r., II SO/Wa 61/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił wniosek E. F. o wymierzenie grzywny Ministrowi Obrony Narodowej za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi z dnia 28 lutego 2013 r. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w przedmiocie bezczynności Ministra Obrony Narodowej dotyczącej wydania decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] [...] 2001 r. Wniosek został oddalony, ponieważ Sąd uznał, że Minister Obrony Narodowej zachował 30 dniowy termin, o którym mowa w art. 54 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. W sprawie nie doszło również do żadnych uchybień ze strony organu w zakresie kompletności akt administracyjnych. Zażalenie na opisane postanowienie oddalił Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 4 grudnia 2013 r., I OZ 1163/13.

W piśmie, które wpłynęło do Sądu pierwszej instancji 22 listopada 2013 r. E. F. podniósł, że wnosi nową skargę w oparciu o art. 154 § 1, § 2 i § 6 w zw. z art. 274 i art. 11 p.p.s.a. oraz domagał się "spowodowania doprowadzenia do wydania decyzji Ministra Obrony Narodowej na zwolnienie z zawodowej służby wojskowej z mocy prawa z dniem [...] [...] 2001 r."

Zarządzeniem z 18 grudnia 2013 r. wezwano skarżącego do udzielenia informacji w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, w jakim celu nadesłał pismo z 22 listopada 2013 r. Poinformowano, że Sąd nie może domniemywać co jest intencją wnoszącego pismo, a treść tego pisma nie pozwala na dokonanie jednoznacznych ustaleń w tym zakresie.

W odpowiedzi, skarżący w piśmie z 24 grudnia 2013 r. wskazał, że skarga z 22 listopada 2013 r. stanowi "drugi etap postępowania w przedmiocie sprawy o sygn. akt II SO/Wa 61/12 w oparciu o art. 154 § 1 i 2" w związku z uprzednim oddaleniem wniosku z 19 lipca 2013 r. postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 12 września 2013 r., II SO/Wa 61/13 wydanego w oparciu o art. 55 § 1 p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania (art. 49 § 2 p.p.s.a.).

Sąd podkreślił, że do braków formalnych pism podlegających usunięciu zalicza się między innymi niewskazanie jednoznacznych wniosków procesowych (por. NSA w postanowieniu z 22 lutego 2007 r., II OZ 140/07, ONSAiWSA 2008, nr 2, poz. 27). E. F. nie wyjaśnił w jakim celu nadesłał pismo z 22 listopada 2013 r. zatytułowane "skarga", zatem nie został usunięty brak formalny pisma, który uniemożliwia nadanie mu prawidłowego biegu.

W zażaleniu, E. F. zaskarżył postanowienie Sądu I instancji oraz "wniósł o przywrócenie terminu do wznowienia postępowania i o rozpoznanie" jego sprawy w oparciu o wniosek z 22 listopada 2013 r., który "stanowi kontynuację" skargi z 28 lutego 2013 r. oraz dwóch wezwań skierowanych do organu. Minister Obrony Narodowej nie zajął wobec skargi oraz wezwań żadnego stanowiska. Takie postępowanie organu stanowi bezczynność określoną w art. 149 p.p.s.a. i pozbawia stronę możliwości żądania wznowienia postępowania. Odnosząc się do kwestii wymierzenia organowi grzywny, skarżący wskazał, że ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyróżnia dwa etapy postępowania: I etap zw. z art. 55 § 1 p.p.s.a., w związku z upływem trzydziestodniowego terminu złożenia skargi do sądu administracyjnego, przy czym "NSA uznał dodatkową tolerancję na kilkudniowe przekroczenie terminu przez organ MON", oraz II etap zw. z art. 154 § 1 p.p.s.a. związany z bezczynnością Ministra Obrony Narodowej, stanowiącą niewykonanie karnego orzeczenia Wojskowego Sądu Okręgowego w Warszawie z 30 kwietnia 2012 r., Kp 16/12, pomimo skargi i ponagleń kierowanych do organu. Na tym etapie Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarżący nie zachował warunków formalnych z art. 49 § 1 p.p.s.a., który nie zgadzając się z decyzją Sądu wnosi zażalenie.

Dodatkowo, w piśmie z 27 lutego 2014 r. skarżący wyjaśnił, że przedmiotem zażalenia jest "błędne postępowanie organu MON wprowadzające dla Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kłopotliwe czynności". Minister Obrony Narodowej pozostaje w bezczynności nie uwzględniając żądań skargi w związku z wydanymi orzeczeniami Wojskowego Sądu Okręgowego w Warszawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie może odnieść zamierzonego skutku.

W piśmie z 22 listopada 2013 r., którym skarżący wniósł "nową skargę" powołał art. 154 § 1, § 2 i § 6, art. 274 oraz art. 11 p.p.s.a., a więc podstawy prawne żądania: 1) wymierzenia organowi grzywny z uwagi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności oraz 2) wznowienia postępowania sądowego z powodu przestępstwa, gdy czyn został ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym. Z tego względu należało wezwać skarżącego do sprecyzowania zawartych w piśmie żądań.

Pismu temu nie można było nadać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, ponieważ nie zawierało ono osnowy wniosku lub oświadczenia osoby która je wniosła (art. 46 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Trafnie więc E. F. został wezwany do usunięcia tego braku w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania.

W odpowiedzi na wezwanie, E. F. powołał art. 154 § 1 i § 2 p.p.s.a. uznając, że jest to procedura z której można skorzystać w związku z oddaleniem żądania mającego podstawę w art. 55 § 1 p.p.s.a. W tym samym piśmie skarżący zaznaczył jednak, że przedmiotem skargi z 22 listopada 2013 r. była bezczynność w braku wykonania i uwzględnienia skargi z 28 lutego 2013 r. Tak sformułowanych wyjaśnień nie można było uznać za usunięcie braku pisma z 22 listopada 2013 r., ponieważ skarżący nie sprecyzował dostatecznie swego żądania, tj. w stopniu umożliwiającym nadanie jego pismu prawidłowego biegu. Skoro, pomimo przedstawienia wyjaśnień, nie można było jednoznacznie określić żądania skarżącego, to pismo z 22 listopada 2014 r. należało pozostawić bez rozpoznania.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184, art. 197 § 2 oraz art. 198 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.