Postanowienie NSA z 26 marca 2008 r., I OZ 182/08

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 26 marca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 grudnia 2007 r. sygn. akt III SA/Kr 408/06 o oddaleniu wniosku o ustanowienie adwokata z urzędu

Sprawa

w sprawie ze skargi T. S. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny Krakowie oddalił wniosek T. S. o ustanowienie dla niego adwokata z urzędu celem sporządzenia skargi kasacyjnej od wyroku tego Sądu z dnia 30.05.2007 r., którym oddalona została skarga wniesiona w sprawie. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż zgodnie z art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarżący wezwany został do złożenia dodatkowych oświadczeń oraz przedstawienia dokumentów potwierdzających jego sytuację majątkową i rodzinną wskazaną we wniosku o przyznanie prawa pomocy. Skarżący nie wykazał jednak z czego się utrzymuje ani jaki jest jego stan rodzinny, nie wyjaśnił zatem wątpliwości co do oświadczeń zawartych we wniosku. Sąd uznał więc, że strona nie wykazała aby spełniała przesłanki dla przyznania jej prawa pomocy w zakresie częściowym i oddalił wniosek złożony w tym przedmiocie.

Zażalenie na to postanowienie wniósł T. S., domagając się przywrócenia mu prawa do wniesienia odwołania i umożliwienia złożenia skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że Sąd nie wskazał co budziło wątpliwości w złożonym wniosku o przyznanie prawa pomocy, a żądanie złożenia oświadczeń i przedstawienia dokumentów skierowane do niego było niezgodne z prawem i pozbawiające go prawa do odwołania się od wyroku sądu I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie posiada usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) prawo pomocy w zakresie częściowym – a takim jest ustanowienie dla strony pełnomocnika z urzędu – może być przyznane osobie fizycznej jeśli wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i jej rodziny. Wykazanie okoliczności, które wskazywałyby na zasadność wniosku o przyznanie prawa pomocy spoczywa na stronie i winno nastąpić poprzez złożenie oświadczeń w odpowiednich rubrykach urzędowego formularza, na którym składa się przedmiotowy wniosek. Jeśli jednak oświadczenia zawarte we wniosku nie wystarczają do pełnej oceny sytuacji majątkowej i rodzinnej wnioskodawcy, bądź też budzą wątpliwości, Sąd może, na podstawie art. 255 powołanej ustawy, zażądać od strony dodatkowych oświadczeń lub przedłożenia dokumentów potwierdzających jej rzeczywiste dochody oraz stan majątkowy czy rodzinny.

Sytuacja taka miała miejsce w przedmiotowej sprawie. T. S. w swoim wniosku przyznanie prawa pomocy podał, iż nie osiąga żadnego dochodu, nie pozostaje z nikim we wspólnym gospodarstwie domowym ani nie posiada jakichkolwiek wartościowych przedmiotów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zażądał więc przedstawienia dokumentów, z których wynikłaby wysokość comiesięcznych wydatków związanych z zamieszkaniem w lokalu przy ul. [...] w K., a także złożenia oświadczeń co do tytułu prawnego na podstawie którego zamieszkuje we wskazanym lokalu, o tym skąd uzyskuje środki na utrzymanie, czy nie posiada jakiegoś zadłużenia w instytucjach finansowych lub u osób fizycznych, czy na przestrzeni ostatniego roku nie korzystał z pomocy społecznej bądź też podejmował prace dorywcze, a także co do jego stanu cywilnego i ewentualnych zarobków żony. Jak więc z powyższego wynika Sąd powziął wątpliwości co do oświadczeń skarżącego zawartych we wniosku, a dotyczących nie uzyskiwania dochodu i stanu cywilnego. Niezasadnym jest zatem zarzut postawiony w zażaleniu, że Sąd I instancji nie określił na czym polegały jego wątpliwości co do wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Za nietrafne uznać należy także stanowisko skarżącego o niezgodności z prawem i absurdalności żądań Sądu. Zwolnienie strony od obowiązku ponoszenia kosztów związanych z toczącym się z jej skargi postępowaniem jest sytuacją wyjątkową, a Sąd ma obowiązek ustalenia wszelkich okoliczności, które mogą stać się podstawą dla uwzględnienia bądź oddalenia wniosku strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wezwał T. S. do złożenia oświadczeń i dokumentów potwierdzających jego rzeczywisty stan majątkowy i rodzinny, do czego uprawniony był na podstawie przytoczonego powyżej art. 255 cytowanej ustawy. Ponieważ w zakreślonym terminie skarżący wezwania nie wykonał, Sąd uznał, że nie wykazał on, aby zachodziły przesłanki dla przyznania mu prawa pomocy. Stanowisko to uznać należy za zasadne, zaś postanowienie oddalające wniosek strony wydane zostało zgodnie z prawem.

Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.