Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 25 listopada 2015 r. błędnie nazwanym postanowieniem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek P.S. o przyznanie prawa pomocy.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że wnioskiem z dnia 28 sierpnia 2015 r., złożonym na urzędowym formularzu, P.S. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Zarządzeniem z dnia 8 września 2015 r. wezwano skarżącego P.S. do uzupełnienia powyższego wniosku, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, poprzez złożenie oświadczenia zgodnie z art. 252 § 1a P.p.s.a. o następującej treści: "Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia". Wnioskodawca został również pouczony o treści art. 252 § 1 i 1 a P.p.s.a. oraz o treści art. 233 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz.U. z 1997 r. Nr 88 poz. 553 ze zm.).
Jednocześnie w tym samym wezwaniu zobowiązano skarżącego do złożenia dodatkowych dokumentów celem oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że P.S. odebrał w/w wezwanie w dniu 17 września 2015 r. P.S. nie uzupełnił braków, do których został wezwany. Z tych względów, w ocenie Sądu I instancji, konieczne było pozostawienie wniosku strony bez rozpoznania z uwagi na treść art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej jako "P.p.s.a.").
W zażaleniu P. S. domagał się uchylenia zaskarżonego zarządzenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do art. 252 § 1 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym oraz oświadczenie strony o niezatrudnieniu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Zgodnie zaś z § 1a powołanego przepisu w brzmieniu obowiązującym wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie, składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli o treści: "Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia."
Z akt sprawy wynika, że wezwany przez Sąd pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania wnioskodawca nie złożył stosownego oświadczenia, o którym mowa wyżej. Nie uzupełnił również powyższego wniosku w zakresie nadesłania dodatkowych dokumentów. Wezwanie zostało doręczone wnioskodawcy w dniu 17 września 2015 r. Siedmiodniowy termin upłynął zaś bezskutecznie w dniu 24 września 2015 r. W tej sytuacji Sąd I instancji zobligowany był pozostawić wniosek bez rozpoznania, zgodnie z treścią art. 257 P.p.s.a., w myśl którego pozostawienie wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania ma miejsce, gdy strona złożyła wniosek w innej formie niż na urzędowym formularzu, jak również gdy strona nie uzupełniła w zakreślonym przez sąd terminie braków wniosku. Zasadnie zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pozostawił wniosek P. S. bez rozpoznania.
Pozostawienie wniosku bez rozpoznania z uwagi na nieuzupełnienie w terminie braków formalnych następuje zarządzeniem, a nie jak omyłkowo przyjął to Sąd I instancji w formie postanowienia (art. 257 w zw. z art. 49 § 2 P.p.s.a.). Sprostowania powyższej omyłki Sądu I instancji dotyczącej rodzaju wydanego w sprawie orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny dokonał na podstawie art. 156 § 3 P.p.s.a. Nie ulega bowiem wątpliwości, że błędne oznaczenie rodzaju wydanego w sprawie orzeczenia było wynikiem oczywistej omyłki pisarskiej, która może być sprostowana przez NSA we wskazanym trybie.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 156 § 3 w związku z art. 166 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w punkcie 1 postanowienia.
Natomiast na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w punkcie 2 postanowienia.