Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M.P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2015 r. w przedmiocie obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że kwestionowana decyzja została skutecznie doręczona skarżącej w dniu 19 lutego 2015 r. Określony w art. 53 § 1 P.p.s.a. trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 23 marca 2015 r. Przedmiotową skargę strona wniosła dopiero w dniu 27 maja 2015 r., a więc ze znacznym przekroczeniem ustawowego terminu, co stanowiło obligatoryjną przesłankę do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.
W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącej zarzucił "błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że M.P. złożyła skargę po terminie, w sytuacji, gdy forma i treść skargi wskazuje, że została sporządzona przez pracownika OPS-u, gdyż skarżąca z uwagi na swoją życiową nieporadność i brak odpowiednich kwalifikacji nie jest w stanie prowadzić własnych spraw, co skutkuje tym, iż nie powinna ona ponosić konsekwencji prawnych z powodu braku w skardze wniosku o przywrócenie terminu do jej złożenia". W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że skarżąca nie powinna ponosić negatywnych konsekwencji uchybienia procedurze, przez nią niepopełnionego, a zamieszczony w skardze wniosek o przyznanie pełnomocnika z urzędu, jak i opisane powody zwłoki, należy uznać za wniosek o przywrócenie uchybionego terminu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do treści art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
W okolicznościach przedmiotowej sprawy bezspornym jest, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 P.p.s.a., bowiem decyzję Wojewody [...] skutecznie doręczono skarżącej w dniu 19 lutego 2015 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru znajduje się w aktach administracyjnych), a skarga została nadana w dniu 27 maja 2015 r. (k-6 akt sądowych).
W treści skargi strona nie zawarła wniosku o przywrócenie terminu. Wniosek taki nie został również nadesłany przez skarżącą w późniejszym terminie. Nie można podzielić argumentacji pełnomocnika wnoszącej zażalenie, iż w przypadku osoby nieporadnej życiowo samo dokonanie czynności procesowej po terminie (w niniejszej sprawie - wniesienia skargi) równoznaczne jest ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu do jej dokonania. Z takim wnioskiem nie można również utożsamiać żądania przyznania prawa pomocy w postaci pełnomocnika z urzędu. Art. 86 § 1 P.p.s.a. stanowi jednoznacznie, iż sąd działa w tej mierze jedynie na wniosek strony, a więc wykluczona jest możliwość działania z urzędu. Argumentację tę wspiera treść art. 87 P.p.s.a., określająca zarówno treść, jak i sposób oraz termin wniesienia tego wniosku. Domniemanie ze strony Sądu I instancji, iż skarżąca wnosi o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, bez jakichkolwiek wskazówek w tym zakresie zawartych w skardze stanowiłoby naruszenie art. 86 § 1 P.p.s.a.
W związku z powyższym Sąd pierwszej instancji trafnie wywiódł, że przedmiotowa skarga została złożona z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 P.p.s.a., a tym samym jako spóźniona podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.